دعای سمات التماس دعا🤲

حاج اقا رحیم ارباب : آسيد جمال نامه‌اي براي من نوشته اند و در آن نامه سفارش كرده اند که: در طول هفته هر عمل مستحبي را يادت رفت،اين را يادت نرود كه عصر جمعه صد مرتبه سوره قدر را بخوانی @tareagheerfan

⏯ #واحد ویژه #امام_زمان(عج) 🍃آروم جونم میشه بدونم 🍃کی و کجا به سر میاد چشم انتظاری 🎙 #جواد_مقدم

راه دیدن امام زمان عجل الله 🎙#استادعالی

سيدابن طاووس مي فرمايد اگراز هرعملي در #عصر_جمعه غافل شدي از :صلوات #ابوالحسن_ضراب_اصفهاني غافل نشو چراكه دراين دعا سري است كه خدا مارا برآن آگاه كرده است

#افرائیل🕸🦇 #قسمت۳۹🎬 یاسر لبخند محوش را جمع می‌کند. دردی که در چهره‌ی طاها می‌بیند، شوخی‌بردار نیست. جلوتر می‌آید، صدایش را پایین می‌آورد. -«طاها...حالت خوبه؟» طاها جواب نمی‌دهد. دستش را محکم به لبه‌ی مبل گرفته؛ انگار اگر رهایش کند، خودش هم فرو می‌ریزد. چند ثانیه طول می‌کشد تا بتواند نفسش را تنظیم کند. بالاخره سرش را بلند می‌کند. -«چیزی نیست...» یاسر اخم می‌کند. این «چیزی نیست»‌ها را خوب می‌شناسد. طاها چیزی نمی‌گوید. نگاهش روی نقطه‌ای نامعلوم قفل شده. ذهنش اما عقب‌تر رفته، خیلی عقب‌تر... بوی خون و تصویر تکه‌ای پارچه‌ی سبز در مغزش جان می‌گیرد! تصویرها تکه‌تکه بالا می‌آیند، مثل موج‌هایی کثیف و بریده‌بریده که نمی‌گذارند ذهنش روی یک نقطه آرام بگیرد. کسی کنار گوشش آرام زمزمه می‌کند: -«این آخرین ماموریتمه! بعدش می‌خوام به زندگیم برسم...» -«تو همیشه قبل ماموریتات همین حرفو می‌زنی! حنات دیگه رنگی نداره...» یاسر اخم می‌کند! -«طاها؟ حواست کوجاست؟!» نگاه از زمین می‌گیرد و بعد از چند ثانیه می‌گوید: -«راستش...مشکل اصلی اینه که وقتی کمیل تو تیمه، ناخودآگاه هر تصمیمی که می‌گیرم، انگار دارم از خودم دفاع می‌کنم نه از پرونده.» قبل از اینکه یاسر چیزی بگوید، دستش را از روی لبه‌ی مبل برمی‌دارد و بدون اینکه بخواهد بحث را ادامه بدهد، از جایش بلند می‌شود. کمی مکث می‌کند تا سرگیجه‌ی کوتاهش رد شود. یاسر زیر لب می‌پرسد: -«داری میری؟» -«آره. باید یه سر برم خونه.» -«می‌خوای قبلش بریم یه قدمی بزنیم؟» -«بذا برای بعد، بدنم خسته‌اس!» حالتی در لحنش هست که یعنی «لطفاً اصرار نکن». یاسر هم که این را خوب بلد است، فقط سری تکان می‌دهد. -«باشه خو.» با هم از اتاق خارج می‌شوند، اما قبل از جدا شدن، طاها بدون تماس چشمی می‌گوید: -«برا کمیل درخواست همکاری بفرست!» جمله‌اش در هوا می‌ماند! این کنش آن‌قدر غیرمنتظره است که یاسر را چند ثانیه میخکوب می‌کند. طاها اما توضیحی ضمیمه‌ی جمله‌‌اش نمی‌کند! فقط می‌رود؛ با همان قدم‌هایی که بیشتر شبیه فرارند تا رفتن... راهرو سازمان مثل همیشه بوی چای دم‌کشیده می‌دهد. با سلامی کوتاه از کنار همکارانش رد شده و سوار آسانسور می‌شود. گوشی‌اش را از کمدِ کنار در برداشته و از ساختمان خارج می‌شود. هوا سرد است. سردتر از حد معمول شب‌های پاییزی. سوار ماشین که می‌شود، برای چند ثانیه دست‌هایش را روی فرمان می‌گذارد و چشم‌هایش را می‌بندد. انگار که بخواهد قبل از مواجه شدنِ دوباره با خودش، یک فاصله‌ی کوتاه بگیرد. چشم باز می‌کند. به محض رسیدن جلوی ساختمانش، ماشین را خاموش می‌کند و چند لحظه همان‌جا می‌نشیند. برای روبرو شدن با لیلا زیادی خسته‌ و پریشان است! بعد از دم و بازمی عمیق، بالاخره پیاده می‌شود. #پایان_قسمت۳۹ 🗓۱۴۰۵/۳/۸ 💭 @ANAR_NEWSS 📻 🖇🪴https://eitaa.com/joinchat/949289024Cec6ee02344

منتظر نظرات شما در گروه باغ انار و همچنین لینک ناشناس داستان #افرائــیل هستیم👇🌹🍃 🆔https://abzarek.ir/service-p/msg/4462516

پدر پسری کف خیابان منم باید شهید بشم کف خیابون. جنگ ما جنگ نور با تاریکی است. سایه شوم جنگ به زودی از سر این کشور رفع خواهد شد ان‌شاءالله. تنها راهش همین است. کف خیابان ایستادن. اگر کسی فکر می‌کند با امتیاز دادن به آمریکا سایه جنگ تمام می‌شود نگاهی به عراق و افغانستان و سوریه بیندازد. شبِ نمی‌دانم چندم. تا آخر ایستاده ایم. یزد میدان صنعت ابتدای بلوار سردار شهید علی دهقان منشادی @anarstory