_غمگینی ؟ دلت بغل میخواهد ؟‌‌ مگر دستانت قطع شده اند ؟! خودت ، خودت را در بغل بگیر .

همهٔ دلخوشی ام آخر شب ها این است ؛ دو سه خط با تو سخن گفتن و آرام شدن .

ای سخت دلان سست پیمان ؛ این شرط وفا بود که بی دوست ؛ بنشینمُ صبر پیش گیرم ؛ دنباله‌ی کار خویش گیرم .

[ بیست و شش دقیقه ی حیرت انگیز ]

_

گفت : پس مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم .

تو،پرقافیه‌ترین‌شعر،میان‌دیوان‌من‌بودی.

_

کهنه محبوب من ! اکنون اگر میخواهی بعد از‌ مدت ها من را بنگری ؛ بدان که تغییرات بسیاری کرده ام . بدان که دیگر نمیتوانی به سادگی احساسات را از میان حرف هایم بیرون بکشی . بدان که من دیگر به راحتی مهربانی نمیکنم . کنار کسی که تنهاست نمینشینم . همصحبت سکوت آدم ها نمیشوم . اینگونه است که گاهی حس میکنم تنهاترینم . تنها ترین آدمِ این کره‌ی خاکی . . .

بالاخره اسفند اومد ؛ ماه مورد علاقه‌م :))🤍