✅محتوای مکتوب 🔷فایل کتاب ارزشمند « راز ماندگاری انقلاب اسلامی » 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

بر این اساس مشاهده نابرابری و شکل گیری احساس محرومیت و فقر در این مناطق توسط مهاجرین شهری و جوامع اطراف ، بسیار مشهود و عینی است . مهمترین کانون تقریبا دائمی بازار محلی که اقتصاد سنتی و کم درآمد را شکل می دهد در این محدوده است که حاکی از همسایگی اقتصادهای نابرابر و مجاورت طبقات اجتماعی ناهمگون است ۳- شکل گیری سنخ خاصی از کسب و کار مدرن در این محور ( کافه ها ، بوتیک ها ، سالن های آرایش و... ) که به همراه خود نگرش مشخصی از جامعه پذیری شبه مدرنیته را دامن می زند. شکل گیری گروه های غیر رسمی دارای تمایلات اجتماعی - فرهنگی - سیاسی مشوش حاصل این ریخت شهری اقتصادی است . ۴- بر اساس اسناد و شواهد تاریخی ، مهمترین ناحیه حضور و فعالیت گروهک های چپ غیر مذهبی و التقاطی مانند چریک های فدایی خلق و مجاهدین خلق پیش و اوایل انقلاب در محور سام- سردار جنگل - نقره دشت به محوریت امثال « شل حسن » بوده است . بر اساس همین مسئله بود که شهید « عباد عزت پژوه » با تأسیس پایگاه و اقدامات مختلف به مبارزه با گروهک ها پرداخت . بنابراین جغرافیای این منطقه برای بازمانده گروهک های ضدانقلاب خارج نشین آشنا و دارای استعداد است . ⚠️پ ن : دلایل دیگری هم می تواند برشمرد که در یادداشتی دیگر تنظیم می شود اما همه این موارد خدای نکرده به معنای ضدیت و یا زاویه داری مردم این مناطق با انقلاب و نظام نیست کما اینکه سایر مناطق نبودند بلکه شامل یک آسیب شناسی واقع بینانه از پدیده های دامنه دار می شود . بهمن ۱۴۰۴ 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ بهمن ۱۴۰۴  اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ 

✅🖋️چرا محور « سه راه بیستون -میدان مادر - سرگل » طی یک دهه اخیر  به مهمترین کانون شورش در #رشت تبدیل شده است ؟!  ❇️دریچه : تا جایی که می دانیم از اوایل انقلاب، عمده ترین کانون های شلوغی و درگیری، محور « خیابان سردار جنگل- سبزه میدان - علم الهدی »  ، در دهه ۷۰  محور این آشوبناکی به سمت شمال شهر و کانون « چهارراه  گلسار - صابرین » تغییر می یابد و سپس در دهه ۸۰ این محور به سمت مناطق مرکزی در کانون « فلکه گاز - منظریه » سازماندهی شده و در دهه ۹۰ بسمت محور « چهاراه میکائیل - شهرداری  » سوق می یابد .  💠دلایل این تغییرات و پراکندگی قابل بحث و واشکافی است اما اینکه چرا  عمده ترین کانون شورشی فعلی محور « سه راه بیستون -میدان مادر - سرگل » شده است ، باید مقداری بحث  صورت پذیرد . ۱- اساسا میزان سرمایه گذاری و توسعه یافتگی ناحیه غرب مجاور رشت نسبت به شرق طی سده اخیر کمتر بوده است ، لذا میزان قابل ملاحظه ای از ناهمگونی بافت تدارک نایافته و از هم گسیختگی جوامع شهری- روستایی  را دامن می زند که این بحران جامعه سازی در کرانه غربی شهرستان رشت و همجوار  منجر به « تلاقی التهاب شهری رشت » نیز می شود . ❎تعداد مناطق محروم از سرمایه گذاری حاشیه شهر در غرب نسبت به شرق ، معنا دار است .  ۲- طراحی شهری و الحاق بخش های از حاشیه غربی رشت به بافت تجاری مرکزی شهر بدون طراحی و توسعه موقعیت های فرهنگی و مذهبی و امکان های جامعه پذیری صحیح و بطئی ، طی دهه های اخیر بوده است و به صورت شتابناک جلوه هایی از بحران در انضمام و الحاق شهری را شکل داده است ، تأسیس و توسعه خیابان معلم  ، سرگل و محورهای واصل و هجوم سرمایه گذاران ملکی و تجاری در این محور در کنار کاستی های مناطق اطراف قابل ملاحظه است .  ◀️بر این اساس مشاهده نابرابری  و شکل گیری احساس محرومیت و فقر در این مناطق توسط مهاجرین شهری و جوامع اطراف ، بسیار مشهود و عینی است .  مهمترین کانون تقریبا دائمی بازار محلی که اقتصاد سنتی و کم درآمد را شکل می دهد در این محدوده است که حاکی از همسایگی اقتصادهای نابرابر و مجاورت طبقات اجتماعی ناهمگون است    ۳- شکل گیری سنخ خاصی از کسب و کار مدرن در این محور ( کافه ها ، بوتیک ها ، سالن های آرایش و... ) که به همراه خود نگرش مشخصی از جامعه پذیری شبه مدرنیته را دامن می زند. شکل گیری گروه های غیر رسمی دارای تمایلات اجتماعی - فرهنگی - سیاسی مشوش حاصل این ریخت شهری اقتصادی است .  ۴- بر اساس اسناد و شواهد تاریخی ، مهمترین ناحیه حضور و فعالیت گروهک های چپ غیر مذهبی و التقاطی مانند چریک های فدایی خلق و مجاهدین خلق پیش و اوایل انقلاب در محور سام- سردار جنگل - نقره دشت به محوریت امثال « شل حسن » بوده است . بر اساس همین مسئله بود که شهید « عباد عزت پژوه » با تأسیس پایگاه و اقدامات مختلف به مبارزه با گروهک ها پرداخت . بنابراین جغرافیای این منطقه برای بازمانده گروهک های ضدانقلاب خارج نشین آشنا و دارای استعداد است .  ⚠️پ ن : دلایل دیگری هم می تواند برشمرد که در یادداشتی دیگر تنظیم می شود اما همه این موارد خدای نکرده به معنای ضدیت و یا زاویه داری مردم این مناطق با انقلاب و نظام نیست کما اینکه سایر مناطق نبودند بلکه شامل یک آسیب شناسی واقع بینانه از پدیده های دامنه دار است که مورد طمع دشمن قرار گرفته است . 🔷حسین بهمنش رئیس اندیشکده ارگ بهمن ۱۴۰۴  🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ  https://eitaa.com/ARG_Thinktank

🔴 الزامی فراتر از عمران؛ چرا شورای شهر رشت به «نقشه راه فرهنگی» نیاز دارد؟ ✍ صابر عبداللهی 🔺همزمان با گرم‌شدن فضای نشست‌های انتخاباتی و رایزنی‌های مرتبط با شورای شهر، توجه به یک مطالبه اساسی بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر می‌رسد؛ مطالبه‌ای که فراتر از پروژه‌های عمرانی و برنامه‌های زیرساختی، به هویت فرهنگی و اجتماعی شهر گره خورده است. 🔺بی‌تردید مسائل عمرانی، توسعه زیرساخت‌ها و ساماندهی خدمات شهری از اولویت‌های مدیریت شهری به شمار می‌آید و هر داوطلب شورای شهر باید نسبت به این حوزه‌ها اشراف کامل داشته و برای حل مسائل مربوط، برنامه‌ای عملیاتی ارائه دهد. اما آنچه کمتر مورد توجه قرار گرفته، ضرورت تدوین و اجرای «نقشه راه فرهنگی ـ اجتماعیِ» منسجم، اصولی و به دور از سیاسی‌کاری و آلودگی‌های مالی در شورای شهر و مجموعه مدیریت شهری است؛ ضرورتی که امروز بیش از گذشته احساس می‌شود. 🔺رشت به دلایل تاریخی، اجتماعی و رسانه‌ای، همواره در معرض چالش‌ها و هجمه‌های فرهنگی قرار داشته و همین ویژگی، بر ضرورت توجه به این مسئله می‌افزاید. 🔺در سال‌های اخیر، علیرغم زحمات فراوان، حتی برخی از اعضای شورا که خود را منتسب به جریان‌های ارزشی و انقلابی می‌دانستند نیز نتوانستند چارچوب راهبردی واحدی را طراحی و عملیاتی کنند. آنچه در عمل مشاهده شد، در بسیاری موارد یا به انفعال در برابر مسائل فرهنگی و اجتماعی شهر انجامید (به هر دلیل، از ترس ریزش رأی گرفته تا فشار رسانه‌ها) و یا به غلبه رویکردهای غیرشفاف و بعضاً مبتنی بر منافع گروهی یا شخصی منجر شد. این روند، فاصله‌ای جدی با رسالت اصلی شورای شهر دارد که باید نماینده منافع عمومی و حافظ هویت شهری باشد. کارنامه شورانشینان فعلی و پیشین در این زمینه روشن است و قطعاً در انتخاب یا عدم انتخاب مجدد آنان از سوی جبهه انقلاب مورد توجه قرار خواهد گرفت. 🔺با این اوصاف، انتظار می‌رود در نشست‌ها و هم‌اندیشی‌هایی که از سوی دلسوزان جریان‌های فکری و سیاسی برگزار می‌شود، موضوع «اشراف بر مسائل اصلی فرهنگی ـ اجتماعی و داشتن برنامه عملیاتی با بهره‌گیری از ظرفیت‌های مدیریت شهری» در کانون توجه قرار گیرد. 🔺داوطلبان حضور در شورای شهر باید به‌صورت شفاف و صریح، دیدگاه‌ها، برنامه‌ها و چارچوب نظری خود را در حوزه فرهنگ و اجتماع تبیین کرده و نسبت به اجرای آن متعهد شوند. چراکه مدیریت شهری بدون پشتوانه نظری روشن و برنامه عملیاتی دقیق، در عرصه فرهنگ راه به جایی نخواهد برد. ➕پ.ن: بسیاری از آسیب‌های کنونی فرهنگی، حاصل تصمیمات نادرست شورانشینان ادوار گذشته و مدیران پیشین است. امید که با انتخاب درست، گامی مؤثر در جهت اصلاح این مشکلات برداشته شود. 🖋️صابر عبدالهی اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ 🆔 https://eitaa.com/ARG_Thinktank

بودجه کدام استان‌ها نسبت به سال ۱۴۰۴ بیشتر افزایش یافته است؟ 🔹استان های تهران، چهارمحال و بختیاری و مازندران بیشترین رشد اعتبارات بودجه را نسبت به سال گذشته داشته‌اند. 🔹همچنین میزان اعتبارات بودجه استان‌های کرمان، لرستان و همدان نسبت به سال گذشته کاهش داشته است. 🔹تفاوت در رشد و کاهش اعتبارات استان‌ها نشان‌دهنده نابرابری و اختلاف در توسعه و جذب منابع است. 🔊آمارفکت🔊 اندیشکده ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

قسمت اول | قصه بازار چهارشنبه ۱۷ دی‌ماه؛ در حالی که طی حدود ده روز گذشته بسیاری از شهرهای کشور شاهد تجمعات اعتراضی نسبت به گرانی‌ها بوده‌اند و در برخی نقاط، این اعتراضات به آشوب و حتی درگیری شهری کشیده شده، استان گیلان مسیری متفاوت را طی می‌کند. از اوایل هفته گذشته و هم‌زمان با آغاز اعتراضات صنفی کسبه بازار تهران، با وجود نارضایتی‌های جدی و قابل‌درک بازاریان، در استان هیچ‌گونه تعطیلی یا حرکت اعتراضی شکل نگرفت و گیلان در این مدت فضایی آرام و کم‌حاشیه داشته است. اتحادیه‌ها و اصناف، هم‌زمان با تشدید نوسانات قیمتی، جلساتی با مدیران استانی برگزار کرده و مطالبات صنفی خود را منتقل کردند. جمع‌بندی این جلسات روشن بود: تعطیلی بازار و اعتصاب، راه‌حل عبور از بحران نیست. به نظر می رسد مسئله اصلی بازار، صرفاً گرانی نیست و آنچه بیش از هر چیز به کسب‌وکارها فشار می‌آورد، بی‌ثباتی قیمت‌ها و شکل‌گیری رانت است. بازاریان می‌گویند حتی افزایش قیمت‌ها، اگر قابل پیش‌بینی و تدریجی باشد، امکان ادامه فعالیت وجود دارد؛ اما بی‌اعتمادی به قیمت و چرخه اقتصادی، سرمایه‌گذاری و خریدوفروش را متوقف کرده و در نهایت واکنش بازار را به دنبال خواهد داشت. ادامه دارد… محمد درخشان اندیشه ورز اندیشکده ارگ 🆔 https://eitaa.com/ARG_Thinktank

قسمت دوم | التهاب بازار چهارشنبه، ۱۷ دی‌ماه اوضاع در بسیاری از شهرها رو به آرامش است؛ با این حال، چند شهر کوچک در برخی استان‌ها همچنان در کانون توجه رسانه‌ها قرار دارند. رخدادهای میدانی در این شهرها از سطح اعتراض و اعتصاب فراتر رفته و برخی رسانه‌ها صحنه‌هایی شبیه به درگیری‌های گروهکی را مخابره می‌کنند. تصمیم دولت برای حذف ارز ترجیحی ـ که به نظر می‌رسد شتاب‌زده اتخاذ شده ـ طبیعتاً موجب افزایش قیمت‌ها و تشدید رکود بازار خواهد شد؛ تصمیمی که می‌تواند همچون ماجرای افزایش قیمت بنزین، بر شعله‌های نارضایتی‌ها بدمد. با این حال، تحلیل مدیران اجرایی استان بر این است که با اجرای بسته‌های حمایتی دولت و فروکش‌کردن فضای احساسی جامعه، شرایط حداکثر ظرف یک هفته به وضعیت عادی بازخواهد گشت. در نشست مشترک مدیران اجرایی با رسانه‌ها نیز بر انتشار اخبار امیدآفرین و تبیین بسته‌های حمایتی برای بازاریان و عموم مردم ـ از جمله کالابرگ و سایر حمایت‌ها ـ تأکید می‌شود. با این وجود، بخشی از بازاریان همچنان بر این باورند که دغدغه‌هایشان به‌درستی شنیده نمی‌شود. کسبه خرد که خریدهای عمده یا سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت ندارند، کمتر درگیر چالش‌های اخیر شده‌اند؛ اما آن دسته از فعالان بازار که با خرید مواد اولیه، کالاهای وارداتی یا اجناس با بازدهی دیرهنگام سروکار دارند، بیشتر در معرض آسیب بوده و اعتراضات پررنگ‌تری دارند. از صبح چهارشنبه، برخلاف روزهای گذشته، خبرهایی از شکل‌گیری برخی اعتراضات بازاریان در شرق و غرب گیلان به گوش می‌رسد. در آستارا راهپیمایی اعتراضی بازاریان شکل می‌گیرد؛ حرکتی که بدون ساختارشکنی و با محوریت مطالبات اقتصادی برگزار شد، اما می‌تواند زمینه‌ساز رخدادهای مشابه در سایر شهرهای گیلان باشد — و چنین نیز می‌شود و بخش قابل‌توجهی از بازار رشت به تعطیلی مغازه‌ها روی می‌آورد. در همین حال، گزارش‌هایی منتشر می‌شود مبنی بر اینکه گروهی از افراد فرصت‌طلب و اراذل اوباش، هم‌زمان با فراخوان جریان‌ سلطنت‌طلب، با تهدید و ارعاب، برخی کسبه را به بستن مغازه‌ها وادار کرده‌اند. گفت‌وگو با بازاریان نشان می‌دهد که بخش عمده‌ای از تعطیلی بازار، ریشه در دغدغه‌های اقتصادی و تلاش برای جلب توجه دولت به مطالبات معیشتی دارد و بسیاری از کسبه حتی از فراخوان‌ جریان‌های مخالف بی‌اطلاع بوده‌اند. با این همه، روشن است که تعطیلی بازار در رشت و همراهی چند شهر دیگر گیلان با این اعتراضات ـ که هم‌زمان با برخی فراخوان‌های سیاسی نیز شده است ـ می‌تواند زمینه‌ساز رخدادهای ناخوشایند در استان باشد. ادامه دارد... پی نوشت : تصویر پست ساخته هوش مصنوعی است کلیپ آرشیوی رسانه ها و مربوط به روزهای بعد از چهارشنبه می باشد محمد درخشان اندیشه ورز اندیشکده ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

✅خشونت به‌مثابه نشانه: اختلال در میدان کنش سیاسی خشونت در تحولات معاصر ایران را نمی‌توان صرفاً به‌مثابه مجموعه‌ای از کنش‌های پراکنده یا واکنش‌های هیجانی فهم کرد؛ بلکه باید آن را در قالب اختلال در «میدان کنش سیاسی» تحلیل کرد. در چارچوب آرنتی، خشونت زمانی برجسته می‌شود که ظرفیت‌های تولید قدرت جمعی—یعنی توانایی کنش مشترک، گفت‌وگو و شکل‌دهی به اراده عمومی—دچار فرسایش یا انسداد شود. از این منظر، افزایش سطح خشونت نه نشانه قدرت کنشگران، بلکه علامت تضعیف سازوکارهایی است که "ordinarily" امکان تبدیل تعارض به رقابت سیاسی قابل مدیریت را فراهم می‌کنند. در این وضعیت، خشونت در سه سطح به‌طور هم‌زمان عمل می‌کند. نخست، در سطح عینی، که شامل درگیری‌های مستقیم، تخریب اموال عمومی یا خصوصی، و اشکال مختلف اعمال زور فیزیکی است. این سطح، مرئی‌ترین لایه خشونت است، اما به‌تنهایی نمی‌تواند معنای سیاسی آن را توضیح دهد. دوم، در سطح نمادین، که در قالب زبان سیاسی، برچسب‌زنی، و روایت‌سازی رسانه‌ای بروز می‌یابد. در این سطح، واژگان به ابزار حذف تبدیل می‌شوند؛ طرف مقابل نه به‌عنوان رقیب، بلکه به‌عنوان تهدیدی وجودی بازنمایی می‌شود. چنین فرایندی، به تعبیر آرنت، فضای مشترک کنش را فرومی‌پاشد و امکان شکل‌گیری قدرت جمعی را کاهش می‌دهد. سوم، در سطح نظام‌مند، که به فشارهای ساختاری، نااطمینانی‌های اقتصادی، و احساس بی‌ثباتی ادراکی در جامعه مربوط می‌شود. این سطح، اگرچه فاقد کنش مستقیم خشونت‌آمیز است، اما بستر ادراکی لازم برای عادی‌شدن خشونت را فراهم می‌کند. یکی از ویژگی‌های برجسته این وضعیت، رقابت فزاینده بر سر تعریف مشروعیت است. در شرایطی که اجماع بر سر معیارهای داوری سیاسی تضعیف می‌شود، هر کنشگر می‌کوشد خشونت را به دیگری نسبت دهد و خود را در جایگاه مدافع نظم یا عدالت بازنمایی کند. در چنین میدان رقابتی، خشونت صرفاً یک کنش نیست؛ بلکه به منبعی برای تولید روایت مشروعیت تبدیل می‌شود. برجسته‌سازی گزینشی تصاویر، تکرار واژگان بارگذاری‌شده، و چارچوب‌بندی رسانه‌ای رویدادها، همگی در خدمت تثبیت این روایت‌ها قرار می‌گیرند. نتیجه، شکل‌گیری واقعیت‌های موازی است که در آن‌ها هر گروه، خشونت را نشانه‌ای از حقانیت خود و بی‌مشروعیتی دیگری تلقی می‌کند. از منظر آرنت، این وضعیت نشان‌دهنده جابه‌جایی از «قدرت» به «ابزار خشونت» است. قدرت، به‌عنوان محصول کنش جمعی، نیازمند فضایی است که در آن تفاوت‌ها قابل بیان و مدیریت باشند؛ اما هنگامی که این فضا تضعیف می‌شود، ابزار خشونت—چه فیزیکی و چه نمادین—جایگزین آن می‌گردد. این جایگزینی، اگرچه ممکن است در کوتاه‌مدت به تحمیل اراده یا ایجاد بازدارندگی منجر شود، اما در بلندمدت به فرسایش بیشتر ظرفیت‌های کنش مشترک می‌انجامد و چرخه‌ای از بی‌اعتمادی متقابل را بازتولید می‌کند. در مقایسه با تجربه‌های پیشین اعتراضات در ایران، می‌توان مشاهده کرد که تحول اصلی نه صرفاً در میزان خشونت، بلکه در چندلایه‌شدن آن و پیوند خوردنش با رقابت‌های روایتی است. خشونت دیگر فقط در خیابان رخ نمی‌دهد؛ بلکه در زبان، تصویر، و چارچوب‌های تفسیری نیز بازتولید می‌شود. این چندلایگی، تشخیص مرز میان کنش اعتراضی، بی‌نظمی، و خشونت را دشوارتر می‌کند و امکان رسیدن به درک مشترک از واقعیت را کاهش می‌دهد. در نهایت، تحلیل خشونت در این چارچوب نشان می‌دهد که مسئله اصلی نه صرف وقوع کنش‌های خشونت‌آمیز، بلکه تضعیف زیرساخت‌های کنش سیاسی مشترک است. هرچه این زیرساخت‌ها محدودتر شوند، احتمال جایگزینی قدرت با خشونت افزایش می‌یابد و جامعه وارد چرخه‌ای می‌شود که در آن بی‌ثباتی ادراکی و رقابت بر سر مشروعیت، خود به محرک‌های بازتولید خشونت بدل می‌شوند. فهم این دینامیک، بدون نیاز به مقصرسازی، امکان مشاهده خشونت را به‌عنوان پدیده‌ای ساختاری و چندلایه فراهم می‌کند؛ پدیده‌ای که بیش از آنکه بیانگر قدرت باشد، نشانه‌ای از بحران در ظرفیت‌های کنش جمعی است. 🖋️رضا استوار بهمن ۱۴۰۴ اندیشه ورز اندیشکده ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank