*جنگ دشمن با سفره‌ها و لامپ‌ها* بسیاری فکر می‌کنند نباید بگذارند حرف از آماده‌سازی مردم برای روزهای سخت بزنیم، فکر می‌کنند این کار فقط باعث ایجاد ترس و ناامیدی است. انگار مردمی که در خیابان شعار مرگ بر اسرائیل می‌دهند و صدای انفجار را می‌شنوند، ظرفیت یا توان آگاه شدن از ابعاد اقتصادی و معیشتی جنگ را ندارند و دیگر نیازی نیست در مورد مدیریت مصرف، ذخیره‌ی هوشمند یا بهینه‌سازی زندگی روزمره بدانند. این اشتباه بزرگ و مهلکی است. ما تصور می‌کنیم اگر به مردم بگوییم باید جور دیگری مصرف کنید، آن‌ها را ناامید کرده‌ایم. اما ناامیدیِ واقعی آنجا است که بحران از راه برسد و ما هنوز بلد نباشیم چطور با داشته‌هایمان، زمان بخریم. آمادگی برای جنگ، فقط آمادگی برای آوار نیست؛ آمادگی برای مدیریتِ قطره قطره‌ی حیاتی است که در رگ‌های شهر جاری است. ما دچار شرم بی‌جا شده‌ایم و نمی‌دانیم شرم واقعی کجا است. شرم واقعی آنجا است که وقتی تاریخ را ورق می‌زنند، بگویند ملتی بودند که زیر بارانِ موشک ایستادند، اما چون نحوه‌ی دوام آوردن با داشته‌ها را تمرین نکرده بودند، از درون فرسوده شدند. به بیان دیگر ما یاد گرفته‌ایم که در برابر صدای انفجار، شجاع باشیم؛ اما یاد نگرفته‌ایم که در برابر کمبود، هوشمندانه رفتار کنیم. این یک لکنتِ خطرناک در فرهنگ امروز ما است: این که خجالت می‌کشیم از اندازه نگه داشتن حرف بزنیم، چون می‌ترسیم به فقر یا ناداری تعبیر شود. واقعیت این است که حمایت از کشور و مقاومت در برابر فشار خارجی، علاوه بر شور و وطن‌پرستی و حضور در تجمعات، بخش مهم دیگری نیز دارد، آن هم تاب‌آوری درونی جامعه است. یعنی مردمی که هم دلشان برای وطن می‌تپد، این را هم بلد باشند که در شرایط محدودیت و فشار اقتصادی، زندگیشان را مدیریت کنند بدون این که زیر فشار له شوند یا بشکنند. ما امروز در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها تقریباً هیچ گفت‌وگوی جدی و مسئولانه‌ای درباره‌ی این موضوع‌ها نمی‌بینیم: - چه‌طور مصرف آب، برق، گاز و مواد غذایی را هوشمندانه‌تر کنیم؟ - چه‌طور از دور ریختن نان، برنج و مواد قابل نگهداری جلوگیری کنیم؟ - چه‌طور ذخیره‌ی حداقلی و هوشمند فراهم کنیم بی این که احتکار کنیم؟ - چطور ذهنیت صرفه‌جویی = افتخار را در خانواده‌ها زنده کنیم، نه این که آن را مسخره کنیم یا با برچسب‌هایی مثل خست لکه‌دارش کنیم؟ در کشورهای دیگر (حتی اسپانیا که در حال فاصله گرفتن از سیاست‌های زورگویانه‌ی آمریکا است) صراحتاً از استقلال انرژی، کربن‌زدایی و حاکمیت از طریق کاهش وابستگی حرف می‌زنند، اما گروهی از مسئولان ما انگار هنوز خجالت می‌کشند که به مردم بگویند «دور ریختن غذا و هدر دادن انرژی در شرایط جنگی و تحریمی، چیزی کمتر از خیانت نادانسته به مقاومت و کمک به دشمن نیست.» ما نیاز داریم که غرورمان را به مصرفِ بی‌محابا گره نزنیم. نیاز داریم که صریح و بی‌پرده، در مدارس، در خانه‌ها و در رسانه‌ها، فنِ ماندن در شرایط سخت را تمرین کنیم. اگر یاد نگیریم که چطور با منابعِ محدود، عمرِ ایستادگیمان را طولانی کنیم، تمام آن شجاعت‌های زیر صدای انفجار، در برابرِ واقعیتِ سردِ سفره‌ها بی‌دفاع خواهد ماند. پیشنهاد عملی و ساده زمان آن رسیده که مسئولان فرهنگی، رسانه‌ی ملی، سخنرانان تجمعات، سرایندگان اشعار نوحه‌ها و مادران خانواده‌ها، بدون ایجاد وحشت، یک کمپین صادقانه و مستمر راه بیندازند با این پیام مرکزی که «دفاع از وطن فقط در پای لانچر نیست؛ در آشپزخانه، در قبض برق و در یخچال خانه هم ادامه دارد.» متن‌های کوتاه، داستان‌های واقعی از جنگ‌های گذشته ( از مشروطیت گرفته تا جنگ‌های جهانی و خاطرات جنگ تحمیلی هشت ساله‌ی خودمان)، آموزش‌های عملی مدیریت مصرف، و تشویق به صرفه‌جویی شرافتمندانه باید به بخشی طبیعی از گفتمان روزمره تبدیل شود. جامعه‌ای که بلد نباشد در روزهای سخت، دانه‌ی گندم و قطره‌ی سوخت را به چشمِ سلاح ببیند، پیش از آن که در میدانِ جنگ پیروز شود، در آشپزخانه‌ها و پمپ‌بنزین‌ها و نیروگاه‌های برقش شکست خواهد خورد. اگر مردم را فقط برای احساسات قوی آماده کنیم ولی برای سختی‌های مادی و روزمره آماده نکنیم، در بلندمدت ممکن است همان شور شریف خیابان‌ها و تجمعات و حمایت مردمی دچار فرسودگی شود. تاب‌آوری واقعی، ترکیبی از غیرت ملی، عقلانیت مصرفی، و حس مسئولیت جمعی است. هر چند باید از قبل از تهاجم خرداد ماه این کار را می‌کردیم، اما هنوز هم فرصت هست که این بخش دوم را هم جدی بگیریم، بدون خجالت و بدون تعارف. قناعت در زمانه‌ی بحران، فقر نیست؛ حرفه‌ای‌گری است. دور نریختنِ چیزی که می‌تواند جانِ فردا را نجات دهد، خست نیست؛ شرف است. باید یاد بگیریم که نان، سوخت و آب، ذخایرِ استراتژیکِ قلعه‌ای هستند که ما نگهبانش هستیم. دور ریختنِ هر تکه از آن‌ها، خالی کردنِ خشابِ سید مجید نقطه‌زن است. کوروش علیانی اندیشکده ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

⚠️چهارمین جلسه رویداد گفتگو محور #سره 🔷موضوع : ✅ « مسبب گرانی ؛ جنگ ، سوء مدیریت یا توطئه ؟! » 🔷ارائه دهندگان : ✅ دکتر سید رضا میر عسگری ، عضو هیئت علمی گروه اقتصاد دانشگاه گیلان ✅آقای علیرضا تهیدست ، رئیس اتاق اصناف گیلان ✅آقای محمد رسول سماکچی ، رئیس کانون کارفرمایی صنایع گیلان 💠دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ، ساعت ۱۵:۳۰ 💠سالن شماره ۲ تالار مرکزی #رشت 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

میان نقد، انفعال و پروژه صورت بندی دیگری از موج نقد و هجمه علیه آیت‌الله فلاحتی دیروز در آخرین قسمت برنامه تلویزیونی «می جان ایران» درباره حواشی مرتبط با دیدگاه‌های اخیر نماینده محترم ولی فقیه استان گیلان در مقوله پوشش اندکی صحبت کردم که اکنون با تفصیل بیشتر بیان می‌دارم. 1- با تقریر به‌کاررفته در آن سخنرانی موافق نیستم و در این زمینه تذکر رهبر شهید در سخنرانی 26-10-1402 پیرامون کیفیت محبت پیشوایان دینی و سیاسی به مردم قابل مراجعه است. همچنین معتقدم پیش و بیش از عتاب بدپوشش‌ها، باید دستگاه‌ها و مدیرانی را مورد سؤال قرار داد که با وجود اختیارات، بودجه‌ها و تکالیف متعدد فرهنگی و سیاسی و قضایی و...، در موضوع پوشش کم‌اثر و ناکارآمد عمل کرده‌اند. اگر گیلان از استان‌های هدف ترویج بدپوششی است چرا معرفی قهرمانان حجاب، روایت مجاهدت‌های پیشینیان، بهره‌گیری از پوشش‌های بومی و تولید آثار فرهنگی مؤثر جدی گرفته نشده است و اعتبارها و فرصتهای موجود بودجه‌ای (همچون ساماندهی سواحل، همایش‌ها و کنگره‌ها یا مقرری قانون برنامه هفتم برای صرف یک‌درصد هزینه‌های جاری شرکت‌های دولتی، بانکها و موسسات انتفاعی وابسته به دولت در موضوع فرهنگی)، به بهترین نحو و در شمایل بهترین آثار موثر هنری استفاده نمی‌شود و عمده فعالیتها و بودجه‌ها صرف کارهای نمایشی، گذرا و غیراثربخش می‌شود و عایدی خاصی نصیب مردم استان نمی‌کند. در چنین وضعی، این پرسش متوجه مدیران استان و از جمله شورای فرهنگ عمومی و رئیس محترم آن و سایر ساختارهای حکمرانی است که برای هدایت ظرفیت‌ها و بودجه‌ها به سمت اقدامات مؤثر، دقیقاً چه کرده‌اند و چگونه ممکن است در یک استان تا این حد پوشش موضوع و مورد بحث و دغدغه باشد اما دستگاه‌های فرهنگی سال مالی خود را بدون ارائه عملکرد موثری در این زمینه به پایان برسانند و ظرفیت‌ها یکی پس از دیگری هرز بروند. 2- دغدغه آیت‌الله فلاحتی، در خصوص هجوم فرهنگی به گیلان در موضوع پوشش، دغدغه‌ای صحیح و انکارناشدنی است. سال‌ها و شاید بیش از یک قرن است که ایران (و برخی مناطق از جمله گیلان به صورتی ویژه‌تر) در این موضوع تحت هجوم است. اگر همان عینیتی که امروز در برابر تجاوز به مرزهای جغرافیایی کشور، مردم را یکپارچه کرده، در موضوع تعرض به مرزهای فرهنگی نیز شکل می‌گرفت، شاهد انسجام گسترده‌تری در برابر ترویج بی‌حجابی بودیم. عامل این هجوم فرهنگی، همان جریانی است که پشت تجاوز نظامی و از جمله جنایت علیه دانش‌آموزان مینابی قرار دارد. حالا که به هر دلیل در تبیین و عینیت‌بخشی این جنگ فرهنگی موفق عمل نکرده‌ایم، نباید به بهانه نقد یک موضع یا یک بیان، اصل هجوم فرهنگی را انکار کنیم و برای دشمن تخفیف قائل شویم. 3- مخالفت با لحن یا تعابیر به‌کاررفته در سخنان آیت‌الله فلاحتی ــ و حتی داشتن نقدهای جدی‌تر نسبت به ایشان ــ نباید به خروج از انصاف و نادیده گرفتن امتیازات روشن ایشان از جمله مزین بودن به علم و صلاح و تقوا منجر شود. آیت‌الله فلاحتی و دفتر ایشان در حوزه سلامت اقتصادی و اداری، مجموعه‌ای سالم است و توانسته است از حواشی‌ای چون دخالت بیجا در عزل‌ونصب‌ مدیران، خود را دور نگه دارد و همین امتیاز، در فضای حساس افکار عمومی گیلان نسبت به فساد و ناکارآمدی، یکی از عوامل اصلی اقبال بالای مردم به ایشان در انتخابات اخیر مجلس خبرگان بود. 4- چند هفته پیش آیت‌الله فلاحتی در میدان شهرداری رشت، نسبت به تبدیل قرار برخی متهمان پرونده‌های مرتبط با حوادث تروریستی هجدهم دی از بازداشت موقت به وثیقه هشدار دادند؛ هشداری که گویا بی‌پایه نبوده و دست‌کم در یک پرونده مهم، شائبه تقلیل اتهام از قتل عمد به غیرعمد و اکتفا به محاربه وجود داشته است. جالب آنکه اندکی بعد، رسانه‌ها و شبکه‌های وابسته به دشمن، جمهوری اسلامی را متهم کردند که همان متهم را به دلیل محاربه با حکم اعدام روبه‌رو کرده است. این تناقض‌ها نشان داد آیت‌الله فلاحتی از معدود مسئولانی بود که با اشراف، صراحت و شجاعت درباره آن پرونده سخن گفت؛ در حالی که تقریباً هیچ صدای دیگری در این زمینه شنیده نشد (این مهم؛ خود از حیث شدت غفلت علاقه‌مندان به انقلاب اسلامی در گیلان از برخی اتفاقات کلیدی نیز شایسته توجه و بررسی است). از این رو، دور از ذهن نیست که بخشی از هجمه‌های اخیر، فراتر از اعتراض به یک بیان، تلاشی برای به حاشیه راندن یکی از معدود صداهای صریح در برخی مسائل مهم استان باشد. بنا بر آنچه بیان شد در چنین فضایی، همانطور که حق نقد مواضع مذکور محفوظ است باید بابت افتادن در ورطه انکار و نادیدن برخی واقعیت‌ها یا بازی کردن در پازلی که دیگران چیده‌اند نیز مراقبت داشت. اگر قرار است از فرهنگ، هویت و آرامش اجتماعی این سرزمین دفاع شود و نگاه‌ها ارتقا پیدا کند، این دفاع نه با سکوت و نه با هیاهو، بلکه با انصاف، شجاعت و مسئولیت‌پذیری جمعی ممکن خواهد بود. سید رسول منفرد

آیین نامه تدوین برش استانی سند مهندسی فرهنگی مصوب 23 اسفند 1399 شورای عالی انقلاب فرهنگی 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

آیین نامه تشکیل شورای فرهنگ عمومی استان و شهرستان مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی 1402 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

سند مهندسی فرهنگی استان البرز 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

سند مهندسی فرهنگی استان ایلام 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

سند مهندسی فرهنگی استان بوشهر 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

سند مهندسی فرهنگی استان تهران 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

سند مهندسی فرهنگی استان خراسان جنوبی 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

سند مهندسی فرهنگی استان چهارمحال و بختیاری 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank

سند مهندسی فرهنگی استان خراسان رضوی 🇮🇷اندیشکده رصد راهبردی گیلان | ارگ https://eitaa.com/ARG_Thinktank