آنه و پائول هر دو میدانستند که آن سوی دروازهء خیال‌پردازی چه سرزمین باشکوهی آرمیده است؛ و هر دوی آنها کلید ورود به آن سرزمین را در اختیار داشتند، سرزمینی که گل های شادمانی در جای جایش شکوفه میکردند، آسمان آفتابیش هرگز ابری نمیشد، صدای زنگوله هایش هرگز گوشخراش نبود و مردمانش همه و همه مهربان و خوش قلب بودند... شناخت چنین سرزمینی که از شرق تا خورشید و از غرب تا ماه ادامه داشت، دانشی ارزشمند بود که در هیچ فروشگاهی فروخته نمیشد؛ آن توانایی، هدیهء فرشته ها در زمان تولد بود و هرگز گذر زمان نمیتوانست آن را کم رنگ کرده یا نابود کند! زندگی در اتاقی تاریک و نمور، اما با داشتن چنین قدرتی، بسیار با شکوه تر از زندگی در قصر های مجلل، ولی بدون آن توانایی بود... -Anne of Avonlea- 🌱🌊✨ ~`~••|@AsoothingWhisper!

-

-بی پروا مینوشت و انگشتانش را نرم بر روی صفحاتِ سفید کتاب خیالش می رقصاند ، در میانِ نوشته هایش آوازِ آخرین کلاویه مشکی پیانو اورا به دیدارِ ستاره ها دعوت میکرد ، گویی بال هایِ قوی مشکی این بار مهمانِ رقص نوشته هایش بودند- 🎹🎶🎵 °°••|@ASoothingWhisper

وایبش...)) کلمات من کنار وایبشون کم میارن؛ آره! «G.A» 🎼🌼🌱🎶 →••``@ASoothingWhisper

اره، ما بلاخره به اسمان ها سفر خواهیم کرد...به سیارات مختلف خواهیم رفت، در کهکشاه ها گم خواهیم شد، پس از سال ها نگاه کردن به ستاره ها بلاخره آنها را لمس کرده و با پاهایمان آنهارا نوازش خواهیم کرد، به ماه میرویم، به زمین نگاه میکنیم و یادی از خاطراتمان میکنیم، طلوع خورشید رو ایندفعه با حضور ماه تماشا خواهیم کرد، در راه های اکلیلی آسمان قدم برمیداریم، آره روز فرار ما از زمین فرا خواهد رسید! {🌘💫✨🌍🎶} G.N °•°|@ASoothingWhisper|°•°

-