باتمام وجودم نیازدارم عاشورای پارسال تکرار بشه. حسینیه‌ی امام و نگرانی‌یه‌جماعت‌چشم‌انتظار و ورود ناگهانی‌ای که شور داشت و اشکایی که باشوق به استقبال اون قدم ها رفتن... ... به اون لحظه‌ی اشتیاق و پرت شدن عینک و کاغذ و دیالوگ "ای‌ایران‌بخوان!"

انقد از محرم قبل تا امسال عزادار بودیم که لباس مشکیامون کهنه شدن.

دیروز: _درپناه خدا +محتاجیم به خدا _ چه سالی بودی؟ +من؟ ۸۵ _ توهم عروسی کنی *ر* میدم. _ امیرعلی بهم محل نمیدی؟ +نه :/ _ یکاری با علی کردی باورش نمیشه بزرگ شده و نمیتونی سر و تهش کنی.

والا.

این شور که در سر است ما را وقتی برود که سر نباشد.

بچها دعاکنین برم کربلا. دیگه "بسه دوری از حرم بزار بیام آقا...". و در "شب و روزمو تو فکر کربلام آقا" ترین حالت ممکنم‌.

از روضه‌ی مداح سختتر بود، صدای دختربچه‌ی سه ساله‌ای (شاید‌کمتر‌شاید‌بیشتر) که پشت سرم روضه رو بلد بود ؛)))))))

کربلا موزه نیست، آموزست..

بهم گفت؛ "من براتمو میگیرم..." و چقدر این حرفش برام قشنگ بود..:)

من حتی اگه شهیدم بشم یه عکس درست و درمون ندارم بزارن سرمزارم.

از شب سوم*