قساوت؟ بلاهت؟ ذلالت؟ ملالت؟ شماتت؟واژگان اصلاً توان توصیف ندارند جانم. رنگ چی؟ پالت رنگی وجود دارد که بتواند قرمزی این خونی که بر دامان تکتک شما پاشیده شده است را شرح دهد؟ رنگها هم نمیتوانند این حجم کثافت را توصیف کنند. دستهای خونآلود نجستان را از روی گلویم بلند کنید. میخواهم نفس بکشم، میخواهم نور ببینم. دستهایم را بستهاید. تمیزش کنید، لطفا. خونی که ریختهاید روی شیشهی آسمان را تمیز کنید. میخواهم نور ببینم. روی آسمان خون پاشیدهاید. هیچگاه از طعم زنگزدهی خون سیر نشدید. خونخوارید! خونخوار. تن پلیدِ ناپاکتان آغشته به لختههای خون است. پشت چهرههای عفیف و خطاناپذیر، اهرمن مخفی کردهاید. هیچ خونی حلالتر از خون ریخته شدهی شما نیست. هیچ خونی.
جهان کدر و خونین است. از خون خستهام. به روح پاک و الهی جبرائیل قسم، از خون خستهام. دوران مبتذلِ خوشیشما رو به پایان است. میرسد آنروز که خون را با خون پاک خواهیم کرد. میرسد آنروز که دیگر مانند موشهای وحشی، از تن بیجان این مردم تغذیه نکنید. زمان لبخند هم فرا میرسد. منهم میتوانم به زیباییهای این دنیا نظاره کنم، بدون اینکه از غمِ جورپیشگی و ظلم جهان، به زانو بیوفتم. منهم قرار است روح خداوند را درک کنم. این دنیای ناچیز هم روزی شاداب میشود، میخندد، و به خودش افتخار میکند که میزبان حضور نفیس منجی موعود است؛ روزش میرسد. و آن روز شما دیگر وجود نخواهید داشت.
