امام رضاعلیه السلام:
هرکس روزعاشورا دنبال کاری نرود ،خدااموردنیاوآخرت اورااصلاح فرماید.
هرکس روزعاشورا روز مصیبت ،غم ،اندوه وگریه اش باشد ،خدای عزوجل روزقیامت راروزشادی وسرورش قراردهد،ودربهشت به ماخاندان چشمش روشن شود.
هرکس روزعاشوراء رامبارک دانسته ودرخانه اش چیزی ذخیره نماید ، برکت ازآن چیزبرطرف شده ودرقیامت بایزید وابن زیاد وعمرسعد لعنهم الله محشور ودرپست ترین درکات جهنم عذاب شود .
امالی شیخ صدوق
✍این مراسمات باید ما را خوب تر کند🔻
▪️علامه حسنزاده رضوان الله تعالی علیه:
▪️مصیبت ما هم خیلی است ، در عین حال که در کاریم و در راهیم و اهل مسجدیم و عاشورا داریم و بسته ایم و تعطیل کرده ایم و حسین حسین میکنیم و سینه میزنیم با این همه ، مصیبت ما خیلی است .
▪️با این همه بدا به حال ما اگر به همین وضع از اینجا برویم ، باید خوبتر شد ، بهتر بود ، طوری نباشد که به صورت عادت باشد ، باید روح داشته باشد ، باید جان داشته باشد...
هدایت شده از نشر آثار علامه طهرانی
📍برخی مطالب
دربارهٔ #زیارت_عاشورا
🔰 کیفیت زیارت عاشورا
📜 کاملترین روش قرائت زیارت عاشورا
eitaa.com/allame_tehrani/3877
📜 زیارت عاشورا
📝 نسخهٔ معروف آیتالله قاضی
eitaa.com/allame_tehrani/3878
🔰سیرهٔ علامه طهرانی در زیارت عاشورا
🔹بهترین زمان خواندن زیارت عاشورا
eitaa.com/allame_tehrani/3879
📜 قرائت زیارت عاشورا
eitaa.com/allame_tehrani/3880
💬 حکایت یک زیارت
💫 ملکوت زیارت عاشورا
eitaa.com/allame_tehrani/3881
🔴 شاخص در زیارت عاشورا لعن در اوست
💬 تفسیر حاج سیّد هاشم حداد در حقیقت معنای لعن
eitaa.com/allame_tehrani/3882
🆔 @allame_tehrani
اَلسَّلامُ عَلَیکَ یا اَباعَبدِاللّه، وَ عَلَى الاَرواحِ الَّتى حَلَّت بِفِنائِک، عَلَیکَ مِنّى سَلامُ اللّهِ اَبَدًا ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیلُ وَ النَّهار، وَ لا جَعَلَهُ اللّهُ آخِرَ العَهدِ مِنّى لِزیارَتِکُم، اَلسَّلامُ عَلَى الحُسَین وَ عَلىٰ عَلىِّ بنِ الحُسَین وَ عَلىٰ اَولادِ الحُسَین وَ عَلىٰ اَصحابِ الحُسَین.
نور سید الشهدا علیه السلام بر هر دلی بتابد ، حیات و نشاط دیگری پیدا می کند. سال ها در اشتیاق حضرت سیدالشهدا علیه السلام سوختیم و گریه کردیم ، تا سرانجام ما را از ما گرفتند و راحتمان کردند. ما بدون گریه بر سیدالشهدا علیه السلام نمی توانیم زنده بمانیم ، خدا می داند! گریه بر سیدالشهدا علیه السلام به سالکِ محب ، آبرو می بخشد. باید هر روز با قافلهٔ اشک به راه افتاد و به کربلا رفت. تا دلی از خیمهٔ سوختهٔ حسین علیه السلام آتش نگیرد ، کربلایی نمی شود. باید کربلایی شد.
شیخ جعفر آقا مجتهدی (ره)
🌟 به ما بپیوندید 👇
🆔 https://eitaa.com/After_Death
😭 السَّلامُ عَلَىٰ مَنْ بَکَتْهُ مَلائِکَةُ السَّمآءِ
هِلال بن نافع میگويد: من در نزديكی حسين ايستاده بودم كه او جان میداد؛ سوگند به خدا كه من در تمام مدّت عمرم، هيچ كشتهای نديدم كه تمام پيكرش بخون خود آلوده باشد و چون حسين صورتش نيكو و چهرهاش نورانی باشد. به خدا سوگند لَمَعات نور چهرهٔ او مرا از تفكّر در كشتن او بازمیداشت!
و در آن حالتهای سخت و شدّت، چشمان خود را به آسمان بلند نموده، و در دعا به درگاه حضرت ربّ ذوالجلال عرض میكرد:
صَبْراً عَلَیٰ قَضَآئِكَ يَا رَبِّ! لَا إلَـٰهَ سِوَاكَ، يَا غِيَاثَ الْمُسْتَغِيثِينَ!
«شكيبا هستم بر تقديرات و بر فرمان جاری تو ای پروردگار من! معبودی جز تو نيست، ای پناه پناهآورندگان!»
📚 لمعات الحسین، ص۹۲
😭 ندبهٔ حضرت زینب (سلاماللهعلیها)
راوى مىگويد: فراموش نمىكنم زينب دختر على را كه براى حسين ندبه مىكرد و با صدائى محزون مىگفت:
یا مُحَمَّداه! صَلّیٰ عَلَیکَ مَلائکةُ السَّماءِ؛ هذا الحُسَینُ مُرَمَّلٌ بِالدِّماءِ مُقَطَّعُ الأعْضاءِ! «وامحمّداه! صلاة فرشتگان آسمان بر تو؛ اين حسين است كه در خون غلطيده و اعضاء بدنش قطعهقطعه گشته است!»
واحُزناه! واکَرباه!... یا مُحَمَّداه! بَناتُکَ سَبایا و ذُرّيَّتُك مُقَتَّلَة. «اى واى از اين غم و اندوه! وامحمّداه! دختران تو را به اسارت مىبرند و بسيارى از ذرّيۀ تو كشته شده و روى زمين افتادهاند.»
و هذا حُسَیْنٌ مَجْزُورُ الْرِأْسِ مِنَ الْقَفاءِ، مَسْلُوبُ الْعِمامَةِ وَ الرِّداءِ. «اين حسين است كه سرش از قفا بريده شده است! اين حسين است كه رداء و عمامۀ او به غارت برده شده است!
📚 «بادهٔ توحید»، ص۲۷۲
▪️اسیری آلالله▪️
🏴 وضعیّت شب شام غریبان در بیت مرحوم علّامه آیةالله حسینی طهرانی (رضواناللهعلیه)
در شام غریبان حضرت سیّدالشّهداء علیهالسّلام مرحومهٔ والده فقط غذاى مختصرى به بچّهها میدادند و ما را بدون بالش مىخواباندند و اگر فرزندان بالشى زیر سرشان گذاشته بودند بالش را از زیر سرشان برمىداشتند و مىگفتند: امشب شب اسیرى آلالله است، به یاد مصائب اهلبیت امام حسین در روز عاشورا و شام غریبان باشید.
✍ حضرت آیتالله حاج سید محمدصادق حسینی طهرانی (حفظهالله)
📚 نورمجرد، ج۲، ص۴۷۰