زمان، هیچ زخمی را کامل خوب نمی‌کند؛ اما یاد می‌دهد چطور با زخم‌ها زندگی کنی. با هر روزی که می‌گذرد، سنگینی درد کمتر نمی‌شود؛ فقط شانه‌های ما قوی‌تر می‌شود برای حمل کردنش .

گله‌ای نیست اگر بی‌خبری از من، چون دو سه روزیست خودم هم به خودم سر نزدم.

حرف هایم نه، اما انگار صدایم تمام شده بود ...

همانقدر که می ارزد، درد خواهد داشت.

رفت‌روی تخت و خوابید.. غمش هم جای دیگری نداشت برود کنارش دراز کشید..

- ظاهرم قصر است اما از درون، ویرانه‌ام ، من صدای خسته‌ی پروانه‌ای بی خانه‌ام . .

مثل این است که به تماشای یک نقاشی بنشینی که به تدریج در برابر چشمانت محو می‌شود، در حالی که قاب آن دست‌نخورده باقی مانده است.

مرا برای روز مبادا کنار بگذار . . مثل مسافرخانه‌ای متروکه‌ام ، در جاده ای سوت و کور ، یک روز خسته از راه می‌رسی و جز آغوش من برایت پناهی نیست.

-گاهی‌گمان‌نمیکنی‌ولی‌خوب‌میشود؛ گاهی‌نمیشود‌که‌نمیشود‌که‌نمیشود..