دریایی که قایقهای چوبی را میبلعد،
به سنگریزههای کوچک احترام میگذارد.
در چشمان تو گم میشوم، گویی آنجا تنها مکانی است که قرار بوده همیشه باشم.
و سپس سفر
به عمق جنگلی از سکوت...
در آن تاریکیِ نمناک
که مه از شاخههای خیس میچکید،
چراغ کوچک تنهاییام را
روشن تر کردم..
فروغ فرخزاد
دور شدن گاهی یعنی فهمیدن اینکه تو همیشه آن سوی دوربین بودی و آنها همیشه در کادر.