تو پلی بودی که دیگران از رویش گذشتند و فراموش کردند بگویند "متشکرم" اما رود همیشه مسیرش را به دریا می‌یابد حتی اگر کسی نام سرچشمه‌اش را ندانَد تو همان آغاز گمنامی هستی که پایان‌های درخشانی آفریده است و این را از یاد مَبَر: نور هرگز به خاطر چشم‌های بسته، کم‌فروغ نمی‌شود

این زمستان، نه فصل برف و بوران، که عصر یخبندانِ دل هاست؛ جایی که زمان از حرکت باز ایستاده و غم، تاریخ را در خود میخکوب کرده است.

افسوس که دیدگانم یارای تحمل غم را ندارند، و سکون سنگین آه‌ها نفس‌ها را می‌درد. مردم، در مرداب بی‌خردی، خویشتن را می‌فروشند و بر جان خویش تیغ می‌کشندآگاهانه، و بی پروا.

مولانا شمس را گفت:چه شد به آرامش رسیدی؟! شمس پاسخ داد: وعده بر این شد که خودم را آرام کنم،نه جهان اطرافم را امّا معجزه شد و جهان اطراف نیز آرام گشت.

غم؛ عجیبست من این واژه را یک مرد شکست خورده میبینم فرقی نمی‌کند تصمیم دارد بلند شود و پوسته خود را بشکند و یا با همین تن رنجور بماند در هر حال او شکست خورده و از نابودی عشقش از نداشتن آرزو هایش از گریه های شبانه اش برای تلاش بیخود غم شده و تا فردی را در آغوش می‌گیرد این فرد از سنگینی بارش در هم می‌شکند این کلمات اوست کلمات درهم برهم غم است مردی شکست خورده با دستانی شکننده و امید های عبث بیهوده و قلبی که ذره ای عشق و دلگرمی را برای وجودی دیگر طلب می‌کند و اما پایانی برای غم وجود ندارد چون پایان خود سراسر غم است!.

سر به غم هایم زدم دیدم همانست و همان