پروفسور حسابی: ۲۲ سال درس دادم؛ ۱- هیچگاه لیست حضور و غیاب نداشتم. (چون کلاس باید اینقدر جذاب باشد که بدون حضور و غیاب شاگردت به کلاس بیاید) ۲- هیچگاه سعی نکردم کلاسم را غمگین و افسرده نگه دارم! (چون کلاس، خانه دوم دانش آموز هست) ۳-هر دانش آموزی دیر آمد، سر کلاس راهش دادم! (چون میدانستم اگر ۱۰ دقیقه هم به کلاس بیاید؛ یعنی احساس مسئولیت نسبت به کارش) ۴- هیچگاه بیشتر از دو بار حرفم را تکرار نکردم. (چون اینقدر جذاب درس میدادم که هیچکس نگفت بار سوم تکرار کن) ۵- هیچگاه ۹۰ دقیقه درس ندادم! (چون میدانستم کشش دانش آموز متوسط و کم هوش و باهوش با هم فرق دارد) ۶- هیچگاه تکلیف پولی برای کسی مشخص نکردم! (چون میدانستم ممکن است بچه ای مستضعف باشد یا یتیم..) ۷- هیچگاه دانش آموزی درب دفتر نفرستادم. (چون میدانستم درب دفتر ایستادن یعنی شکستن غرور) ۸- هیچگاه تنبیه تکی نکردم و گروهی تنبیه کردم! (چون میدانستم تنبیه گروهی جنبه سرگرمی هست ولی تنبیه تکی غرور را میشکند) ۹- همیشه هر دانش آموزی را آوردم پای تخته، بلد بود. (چون میدانستم که کجا گیر میکند نمیپرسیدم!) ⚘|❀ ❀|⚘ ✨✨✨ ✨✨✨

نامه‌ای به خودم: تک تک اشکات بخوره تو سر غمای دنیا فدای یه تار موت سپر بلای قلب نازک و قشنگت اینطوری نمیمونه که نوبت لبخند تو هم میشه نوبت لبخند از ته دل تو هم میشه لبخند از ته دل صبر داشته باش.

یه جایی یه متنی خوندم که خیلی قشنگ بود نوشته بود: سگ گله هم عاشق گوشته ولی به خودی نمیزنه :)...

֢

‌ما‌از‌آدَمای‌بَدآسیب‌نمی‌بینیم چون‌باوَرشون‌نداریم ما‌اَغلب‌از‌آدَمای‌خوبی‌آسیب‌می‌بینیم که‌باورشون‌کرده‌بودیم:)🫗' ‌

من به بیماری بیش از حد فکر کردن به کوچیک ترین مشکلات مبتلام.