. و اما فرزندم! اگر چشم‌های من لیاقت نداشت و ظهور مهدی ِفاطمه را ندیدم .. و اگر روزی از تو دربارهٔ نسلی که در زمان امام شهید زندگی می‌کردند پرسیدند ؛ و اگر تو آنقدر خوشبخت بودی که مهدی عج' را دیدی ؛ به مولایم بگو : روزگاری بود که پدرانمان شبها کف خیابان نماز می‌خواندند و صبح‌ها ؛ برای شهادت آغوش باز می‌کردند . . بگو روزگاری بود که ملتی مبعوث شده ؛ بیش از صد شب و روز در خیابان‌ها فریاد هیهاٰت مِنَّ الذِّله سر می‌دادند و بر سر این جملهٔ مولایشان حسین ؛ سر می‌دادند اما یک وجب از خاک وطن را هرگز ! بگو روزگاری بود که مادرانمان با نوزاد در بغل به یاری امام امتشان آمده بودند . به مهدی ِفاطمه بگو آنها دیدار تو را بسیار آرزو کردند . . بگو آنها بسیار دوستت داشتند . . و سلام ِما را به مولایمان مهدی برسان . . _ خودنوشت ؛ _ اَلعَبْد ؛ .

شب هفتم محرم الحرام | ¹⁴⁴⁸

ولی همهٔ روضه‌ها یه طرف ؛ روضهٔ علی ِ۶ ماههٔ اباعبدالله یه طرف .

همهٔ مداحی ها هم یه طرف ؛ "مثلاً تو رو تاب میدم" یه طرف .

بس کن رباب ؛ سر به سر ِغم گذاشتی! اصلاً خیال کن علی‌اصغر نداشتی . .

از شیرخواره ای به همه شیرخوارگان : آغوش ِگرم ِمادرتان ؛ نوش ِجانتان . .

. خواب بودی ؛ حرمله بیدارت کرد . . _ اَلعَبْد ؛ .

•| هُوَ الحیِّ الَّذی بَعدَ فَناءِ کُلَّ شَیء |•