می‌ترسم دیگران سنگ کفرم زنند

ء می‌دانم رنج‌ها را چگونه باید نوشید. و این درسی‌ است که تو آموزگارم بوده‌ای. در وسعت سینهٔ سبز تو، حقارت رنج‌ها را دیده‌ام. ای آموزگار ظرافت! تو این گونه رنج‌ها را تحقیر میکنی..

اوج عشق ُعلاقه اونجاست ك انسیهٔ حوراء فرمود:

خدا روزی را نیاورد كه ای علی! من باشم و تو نباشی.

ء چقدر حزن‌انگیز بود وقتی غروب جمعه وارد مترو شدم و دیدم تو خلوتی مترو موزیك‌: _در سکوت شب_ پخش می‌شد.

ء گاهی اوقات از خودم می‌پرسم که برای چه زنده‌ام؟ زندگی وقتی خالی از عشق و نوازش بود وقتی چشم‌های مردی با محبتی سرشار پیوسته نگران انسان نبود _وقتی انسان احساس کرد که تنهاست_ به چه درد می‌خورد؟

اونجایی ك فاضل نظری میگه:

*/ چشم‌های ما فقط رنج تماشا می‌کنند.

ء لَاتَحْزَنْ اندوه مخور!

ء فقط برخی از مردم باران را احساس می‌کنند باقی آنها تنها خیس می‌شوند.