حَـنین ؛

هزاران چشم تر ؛ آن دست ها را ؛ خدا هم آنقدر آن دست ها را ؛ چه خاکی بر سر این خاک می شد ؛ نمی بوسید ا

حَـنین ؛

می آمد باز سقا ، مشک بر دوش ؛ بدون دست اما مشک بر دوش ؛ کسی آیا گمان می کرد ، یک روز ؛ کشد لب تشنه د