جانا چه گویم؟ شرح فراقت ؛ چشمی و صد نَم، جانی و صد آه... ˒ حافظ ˓

جانم آن لحظه که غمیگنِ تو باشم شاد است..! - مولانا -

،

پس از تو در دل ما، حسرت شهادت هم شبیه حسرت آن خنده‌های شیرین است.. - میلاد عرفان‌پور -

"فإن الأمل، ذاتَهُ، موجِعٌ حين لا يَتَبَقّى سواه..." امید، خود، عینِ درد است آنگاه که واپسین بازمانده باشد... - مريد البرغوثی -

به‌ بی‌سامانی‌ام وقت‌ است اگر شورِ جنون‌ گِرید که دستی‌ گَر کنم پیدا نمی‌یابم‌ گریبان را... - بیدل دهلوی -

ای آنکه غمت ناز فروشد به دو عالم ، دریاب ك من غیر تو غمخوار ندارم..

می‌بینمت از دور و زیاد است ، همین هم ! این سوخته دل ساخته با کمتر از این هم . - فاضل نظری -

شما همانان‌اید که به عمویتان بابت بمباران خاک جنوب تا شمال این کشور تنکیو می‌گفتید. همان‌ها که از بمباران مدرسه‌ای کودکانه در جنوب، در وسط میناب، ککتان نگزید و حتی کسانی که برای بزرگداشت آن‌ها ایموجی «کوله‌پشتی» در اکانت‌هایشان می‌گذاشتند را به باد فحش می‌گرفتید. همان‌ها که از بمباران پالایشگاه‌ها و نیروگاه‌های ایران در جنوب کشور، که انرژی و اشتغال مردم جنوب را از بین می‌برد لذت می‌بردید. همان‌ها که از بمباران لنج‌های شخصی جنوبی‌مردمان نجیب ما کیف میکردید و ویدئوهایش را ذوق‌زده با عنوان «هنرنمایی عموترامپ» دست به دست میکردید. همان‌ها که آرزوی مرگ حافظان خلیج فارس را می‌کردید و با غریدن ناوهای آمریکا در بیخ گوش مردم جنوب، آب از لب‌و‌لوچه‌هاتان می‌رفت. حالا شما دلسوز جنوب ایران شده‌اید و اشک تمساح می‌چکانید. حالا شما ویدئوهای رمانتیک احساسی از دریای جنوب می‌گذارید که مردی با صدای بم و خسته و لهجه جنوبی دکلمه می‌خواند. آهنگ غمگین جنوبی استوری می‌کنید. حالا شما بعد از چهارماه ناگهان یاد جنوبیان کرده‌اید. دلتان برای بمباران و کمبود برق آن‌ها سوخته. خجالت بکشید. این حاصل کار عموی حرامی شما و تشویق‌های مداوم شماست. بوشهر و اهواز و بندرعباس از شما متنفر است. کیش و قشم و بوموسی تف به شرافت شما می‌اندازد. دکل مخابراتی سیریک، بیشتر از شما پای مردم جنوب ایستاد. بگذارید کسانی غصه جنوبیان را بخورند که در مرگ و بمباران آن‌ها هلهله نکرده باشند. سکوت کنید و از نجابت این مردمان شرم کنید که شما روسیاهان تاریخ‌اید! «مهدی مولایی» @m_molaie110

ما را به نیم‌جانی وصلت کجا فروشند؟ ارزان بود به صد جان گر می‌توان خریدن؛ - همام تبریزی -

رُوحي للقاك يا مُناها اشْتَاقَتْ والأرضُ عليّ كاختيالي ضَاقَتْ والنفسُ لَقَدْ ذابَتْ غراماً وجوىً في جنب رضاك في الهوى ما لاقَتْ.. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ . ای کسی که نهایت آرزوی منی، روحم مشتاق دیدار تو شده است. و زمین بر من تنگ شده است، چنان‌که گویی حتی خیال و اندیشه‌ام نیز در تنگناست. و جانم از شدت عشق و سوزِ فراق، گداخته و آب شده است. جانم هر آنچه در راه عشق کشیده است، در برابر رضایت تو ناچیز است. - ابن فارض -