یه زمانی فکر میکردم اگه برای آدمها خوب باشی، اونا هم باهات خوب میمونن.
اگه هوای دلشون رو داشته باشی، یه روزی هوای دلت رو دارن.
اگر پشتشون باشی،پشتت میایستن.
اما زندگی یه چیز دیگه یادم داد.
اینکه بعضی آدمها خوبی رو نمیفهمن، بهش عادت میکنن.
تا وقتی هستی، بودنت براشون عادیه.
تا وقتی میبخشی، فکر میکنن وظیفته.
تا وقتی میمونی، خیال میکنن هیچوقت نمیری.
تا اینکه یه روز تصمیم میگیری دیگه مثل قبل نباشی.
اون موقع تازه میفهمن چی رو از دست دادن.
ولی بعضی حسرتها، دقیقا از همون روزی شروع میشن که دیگه برای جبران دیر شده.
کميازمآ
من تنهایی بیرون رفتم، تنهایی با خودم حرف زدم و به خودم دلداری دادم، تنهایی مشکلاتمو هضم کردم، من واسه خودم رفیق بودم، دشمن بودم به خودم خوبی کردم، بدی کردم، خودم خودمو گم کردم، پیدا کردم، من تنها حال خودمو خوب کردم تو روزایی که نیاز داشتم باشید، پس وقتی که میخوایید برید فقط باید یه لبخند ازتون تشکر میکنم که باعث میشید قوی تر از قبل ادامه بدم.
کميازمآ