در ستایش شب ، ماه ، پیاده روی ، و بزرگسالی
ک بهم یاد داد فقط خودم میتونم بهترین درمانگر خودم باشم .
عزیزم ، بذار ی چیزو بهت بگم ک کشف کردم ب لطف کنکور .
شاید فکر کنی تو مشکل داری که اینا یطوری شدن ، فک میکنی کم کاری کردی ولی نکردی
درصورتی که ابدا این طور نیست ، تو همیشه براشون بودی ولی اونان ک نبودن
در واقع تو بزرگ شدی و دیگه عاشق دوستات نیستی . میدونی چی میگم ؟ دیدی میگن عاشق باشی کور میشی ؟
بله عاشق رفیقات باشی کور میشی . ولی بزرگسالی ی چک میخوابونه در گوشت و بیدارت میکنه و میبینی اون ادمایی ک بهشون دوست یا رفیق میگفتی اونقدرام ادم فان ، جالب ، خوش اخلاق و کول نیستن و فقط در زمان منفعتشون بهت احتیاج دارن .
و تو یاد میگیری انرژیتو صرف کسایی کنی ک اونا هم اون انرژیرو بهت بر میگردونن و بهت اهمیت میدن .
اینو یادت بمونه ، اونا اگ اولویتشون تو باشی هرچقدرم سرشون شلوغ باشه ازت خبر میگیرن .
پس رهاشون کن ک برن ب درک .