همیشه از تنهایی می‌ترسیم. برای ما تقریبا غیرممکن است تنها در اتاقی آرام بنشینیم و بیندیشیم که چه کسی هستیم. بزرگ‌ترین چیزی که از دست داده‌ایم در واقع خودمان‌ایم. فناوری خود را معمار خلوت‌های ما معرفی می‌کند. 📚 | در ستایش اتلاف وقت @Apostrophe

آینده در هاله‌ای از ابهام است، اما این ابهام در قلب خلاقیت بشر لانه دارد. 👤 | ایلیا پریگوژین @Apostrophe

خوندنی | ۱۸ کسی مرا نخواهد فهمید ... @Apostrophe

ما از ازل برای اینکه از شرّ یک دشمن خلاص شویم، به دشمن دیگری پناه برده‌ایم. 📚 | دل‌شان با ماست و بمب‌شان بر سر ماست @Apostrophe

خوندنی | ۱۹ با این همه مرا زنده نگه‌داشته‌اند ... @Apostrophe

در تاریکی است که چشم شروع به دیدن می‌کند. 👤 | تئودور روتکه @Apostrophe

یک نفر خطاب به ویلیام ترنر، نقاش قرن نوزدهم، گفت که تابلوهایش از کشتی‌ها و مناظر دقیق نیست، و نقاش انگلیسی پاسخ داد: «دوست دارم چیزی را که می‌بینم بِکشم، نه چیزی را که می‌دانم.» 📚 | راه داستان @Apostrophe

ولی بین من و مادرم تفاوتی وجود داشت: او را همه دوست داشتند، حال آنکه من را فقط او دوست داشت. 📚 | برف‌های آبی @Apostrophe

بیچاره مادر هم وقتی خوشحالیم گریه می‌کند هم وقتی ناراحتیم. 📚 | من یک لاک‌پشتم @Apostrophe

کسانی که مطالعه می‌کنند ادبیات را دوست دارند، حالا هرچه باشد! آن‌ها چیزی را که «فقط» در کتاب‌ها هست دوست دارند و به آن نیازمندند. کسانی که کتاب می‌خوانند برای تلویزیون روشن کردن تنبل نیستند، بلکه کتاب را ترجیح می‌دهند. برای همین، به نظر من، نوشتن کتابی که افراد کتاب‌نخوان را به خواندن ترغیب می‌کند، تأسف‌بارترین کار دنیاست! 📚 | نوشتن زندگی @Apostrophe