جهان، خون‌ریز بنیاد است، هُش‌دار سرِ سال از محرّم آفریدند @Arefane

مداحی زیبای حاج محمود کریمی شب اوّل محرم ۱۴۰۴ در روح و جان من؛ می‌مانی ای وطن؛ تویی تویی تو هستی حرم؛ تویی تو خانه‌ی من @Arefane

چقدر ساده گرفتیم بی تو بودن را هزار سال بدون تو زندگی، کم نیست السلام علیک یا سیدنا و مولانا یا صاحب الزمان

«رقص اندر خونِ خود، مردان کنند» @Arefane

«سر خم می سلامت، شکند اگر سبویی» @Arefane

«تا کسی شهید نباشد، شهید نمی‌شود» @Arefane

آن سینه‌ای که جای خدا بود لطمه خورد شمر لعین به عرش خداوند می‌‌نشست حاج محمود کریمی شب اول محرم ۱۴۰۴ @Arefane

بی‌خود شدم و او شدم قطره بودم و جو شدم واصل به یَمِ هو شدم حاج محمود کریمی شب اول محرم ۱۴۰۴ @Arefane

با «قل هو الله» است برابر «علی مدد» «یا مرتضا»ست شانه‌ به‌ شانه به «یا صمد» هستند مرتضی و خدا هر دو معتمد جوشانده‌ای ز نسخه عیساست این سند گر دم کنند خون دم ذوالفقار را یا رب کجاست، حیدر کرار من کجاست ویران شدم به عشق تو، معمار من کجاست با من ندار باش، بگو دار من کجاست آن نخل آرزوی ثمر دار من کجاست در کربلا بکار برایم تو دار را شعر از محمد سهرابی حاج محمود کریمی شب اول محرم ۱۴۰۴ @Arefane

بر خوان غم چو عالمیان را صلا زدند اول صلا به سلسلۀ انبیا زدند نوبت به اولیا چو رسید آسمان تپید ز آن ضربتی که بر سر شیرِ خدا زدند آن در که جبرئیل امین بود خادمش اهل ستم به پهلوی خیرالنّسا زدند بس آتشی ز اخگر الماس ریزه‌ها افروختند و در حسن مجتبی زدند وانگه سرادقی که ملک محرمش نبود کندند از مدینه و در کربلا زدند پس ضربتی کز آن جگر مصطفی درید بر حلق تشنۀ خلفِ مرتضی زدند اهل حرم، دریده گریبان، گشوده مو فریاد بر در حرم کبریا زدند شعر از محتشم کاشانی حاج محمود کریمی شب دوم محرم ۱۴۰۴ @Arefane

چون رهند از دستِ خود، دستی زنند چون جهند از نقصِ خود، رقصی کنند @Arefane