این بیت مولوی در نُسَخ معتبر چنین آمده: این جهانْ زندان و ما زندانیان حُفره کُن زندان و خود را وارَهان

یا لطیف؛ اِرحَمْ عَبدَکَ الضَّعیف

همه، هیچ‌اند و او، همه.

اِنَّنی اَنَا اللّهُ؛ لا اِلٰهَ اِلّا اَنَا؛ فَاعْبُدْنی

یک دستۀ گل کو اگر آن باغ بدیدید؟ یک گوهرِ جان کو اگر از بحرِ خدایید؟

زبان پر از لافِ عرفان و جان از حضور در حِرمان

ما همه فانی و بقا بس تو راست ملک تعالی و تقدّس تو راست نظامی گنجوی

سلسلۀ عشق را، سلسله‌جنبان خداست سلسلۀ عشق چیست؟ موی حسین است و بس دیدنِ وجهِ خدا گر که تو را آرزوست  وجهِ خدا ای عزیز، روی حسین است و بس شعر: شیخ حسین انصاریان مداحی: حاج محمود کریمی @Arefane

✍ و به «اللّه» ختم می‌شود آخرعاقبتِ همه. پس گمان نیک داریم که ختم به خیر می‌شود. @Arefane

لا تعطیلَ فی دارِ الوُجود؛ بازنشستگی در جهانِ هستی معنا ندارد.