همه، هیچ‌اند و او، همه.

اِنَّنی اَنَا اللّهُ؛ لا اِلٰهَ اِلّا اَنَا؛ فَاعْبُدْنی

یک دستۀ گل کو اگر آن باغ بدیدید؟ یک گوهرِ جان کو اگر از بحرِ خدایید؟

زبان پر از لافِ عرفان و جان از حضور در حِرمان

ما همه فانی و بقا بس تو راست ملک تعالی و تقدّس تو راست نظامی گنجوی

سلسلۀ عشق را، سلسله‌جنبان خداست سلسلۀ عشق چیست؟ موی حسین است و بس دیدنِ وجهِ خدا گر که تو را آرزوست  وجهِ خدا ای عزیز، روی حسین است و بس شعر: شیخ حسین انصاریان مداحی: حاج محمود کریمی @Arefane

✍ و به «اللّه» ختم می‌شود آخرعاقبتِ همه. پس گمان نیک داریم که ختم به خیر می‌شود. @Arefane

لا تعطیلَ فی دارِ الوُجود؛ بازنشستگی در جهانِ هستی معنا ندارد.

اینقَدَر دانَم که یاری هست و من گم کرده‌ام

دلم شکستی و جانم هنوز چشم به راهت شبی سیاهم و در آرزوی طلعتِ ماهت استاد شهریار @Arefane

«رَبُّ المَشرِقِ وَ المَغرِب؛ لا إِلٰهَ إِلّا هُو»