از سرد حرف زدنات متنفرم

پارهٔ تنم. احتمالا داری با خودت میگی رفتنش چه یهویی شد،مثل اومدنش. اما هیچی هیچ وقت یهویی اتفاق نیفتاد.همیشه با خودم کلنجار میرفتم،همیشه بین راه های مختلف گیر می‌کردم.چون همیشه بهترین رو برای بهترینم میخواستم. اما الآن،نه یهویی رفتم و نه بین راه های مختلف گیر کردم. چون هردوی ما فقط یک چاره داشتیم،حفظ تو. چرا میموندم تا همه‌چیزو برات بدتر بکنم وقتی میتونستم برم تا گره از مشکلات باز بشه؟ میتونستم حس کنم که دیگه مثل قبلا دلت با من نبود. من رو ببخش،اما این من،وقتی تورو نداشته باشه،به چه درد می‌خوره؟ این پیامو برات می‌فرستم و از روی این پل،به درون این اقیانوس که مثل عشق من به تو نامحدوده،سقوط میکنم. تا دیگه هیچ اثری از من نباشه و فقط تو بمونی و نورت که یه زمانی روشنی دنیام بود.

:))))))))))))))))))))

معشوق تو تنها کسی بود که هم ترکت کرد و هم بخاطر نداشتنت خودشو کشت.

تنها قسمت جالب امروزم همین بود

من از خودم یه سرزمین ساختم ، تو شب و روز فکر اون ور مرزی.

Wife

اره، این منم. همونی که با کوچیک ترین حرفا روزها و ساعت‌ها بهم میریزه و بهشون فکرمیکنه.

هرچند وقت یه بار به خودم میام،بعد میگم این چه وضعشه،خودتو جمع کن زن. و به تباه کردن خودم ادامه میدم.

من رو یادت میاد؟))

می‌دونم قراره حسرت‌ این روزا رو بخورم.