میدونی؟ زندگی انقد ارزش نداره که خودمو با فیزیک و درسای نظری خفه کنم و سر کنکورش یه عالمه سختی بکشم و تهشم شغلی ک دوس ندارمو داشته باشم. شاید برا خیلیا خوب باشه، ولی راه من اونجا نیست.. آره من میخوام از زندگیم لذت ببرم از این بالاتره؟ میخوام سه سال از عمرمو از این مدرسه لعنتی حداقل لذت ببرم و آزاد باشم،میخوام سه سال از عمرمو صرف کاری که دوسش دارم بکنم؛ من میدونم تحمل اون چیزارو ندارم. و تو میتونی فکر کنی بیش از حد حساس و تنبلم و برام مهم نیست. من فقط میخوام زندگی کنم میفهمی؟ زندگی کنم! نه اینکه فقط بخوام به یه هدف دور افتاده برسم که تو اون راه اونقد خسته و دلزده بشم که رسیدن به اون هدف برام معنایی نداشته باشه. من میخوام یه زندگی آروم و موفق داشته باشم این زندگیِ منه و من مجبور نیستم رویای شمارو به واقعیت تبدیل کنم! مسیر موفقیت هرکس متفاوته و باشه که ببینی من چجوری با هنر موفق میشم.. _پ.ن:نامه ای به هرکدوم از فامیلامون که بخوان توی تصمیماتم دخالت کنن و بهم حرفای چرت و پرت بگن.

قصد توهین به هیچ کس و هیچی ندارم؛ فقط حرفِ قلبمه.

_

اضطراب عزیز تو تنها چیزی هستی که هیچوقت ولم نمیکنی؛ولی‌ میدونستی من ازت متنفرم؟

یه لحظه فکر کنم داشتم میمردم

وای این چه حالیه

چرا اینطوریم

آریس، نزار شخصیتت آسیب پذیر باشه.

:))

بعضی وقتا دلم میخواد مثل آدمای خونسرد باشم،اونایی که با همه چیز کنار میان و واسه چیزای کوچیک عذاب نمیکشن،اونایی که بیخیالن،اونایی همیشه کاراشونو با خونسردی و به بهترین نحو انجام میدن و بهترین نتیجه رو میگیرن. گاهی وقتا خسته میشم از ویژگی های خودم که کاملا در تضاد با اینچیزاست!:)

شاید گریه کردن تنها راه برای خارج شدن کلماتی است که هیچوقت فریادشان نزدیم.

وقتی ازم میپرسین چخبر و میگم هیچی،یعنی واقعا هیچی. ‌من واقعا زندگیم هیچی توش نیست.