‌ ‌ ‌ ‌ In ׅtɦᧉ vᧉׅl𖫲vᧉt dαrk dᧉsi𖫲rᧉׅડ ડlᧉ𖫲ᧉp d𖫲rᧉαmiᥒg 𐔖f α t𖫲𐔖uׅcɦ tׅɦαt αwαkׅᧉ𖫲ᥒડ tɦᧉ𖫲m

آخرین جمعه ی

1404

می‌گویند عشق نابیناست، اما عشق من شوری سوزان و تاریک است؛ عشقی که در سایه‌ها می‌لغزد، رازهایی را نجوا می‌کند که نباید شنیده شوند، و جهانی را نوید می‌دهد که تنها در تاریک‌ترین کابوس‌های خیال ممکن است وجود داشته باشد. این معجونی مرگبار است، و من پی‌درپی جرعه‌جرعه می‌نوشم، به این امید که این نوشیدن دردناک، هرگز پایانی نداشته باشد.

هروقت موج های دریا از رفت‌وبرگشت خسته شدند منم از دوست داشتن تو خسته میشم 

‌ ‌ ‌ ℳ‌y chᥲrmiᥒg ᥲᥒd l᥆vᥱly b᥆y🌤️𝅄᮫‌