دامن‌ِ‌چین‌وچین‌دارش‌که‌با‌نقش‌و‌نگاره ی‌شیراز‌بادقت‌گلدوزی‌شده‌بود‌را جمع‌کرد‌و‌روی‌زمین‌نشست. کتابهایش‌کنارش‌اواسرمی‌دادند‌و‌ او‌باجان‌و‌دل‌گوش‌می‌داد‌‌و‌لب‌به‌خنده بازمیکرد. کتابها‌یکی‌به‌یکی‌دلبری‌ را‌به‌نوعی‌اغازکرده‌بودند. گلشنِ‌راز؛همانند‌ِ‌پدربزرگی‌نگران‌که درتفکرِ‌اینده‌ی‌فرزندان‌خود‌دانه‌دانه موسپیدکرده‌می‌گفت: تفکّر کن تو در خلق سماوات که تا ممدوح حقّ گردی در آیات ببین یک ره که تا خود عرشِ اعظم. از‌ان‌طرف‌اشعارمولانا،بامهربانی همچون‌معلمی‌‌دلسوز‌که‌ایستادگی می‌اموزد‌می‌گوید: [بازآ بازآ، هر آنچه هستی بازآ صد بار اگر توبه شکستی بازآ.] ازان‌طرف،کتاب‌اشعارشهریار باخنده‌رویی‌وچشمانی‌عاشق‌همچون جوانی‌خوش‌قد‌و‌بالا‌‌گفت: راه گم کرده و با رویی چو ماه آمده‌ای مگر ای شاهد گمراه به راه آمده‌ای . از‌اشتیاق‌و‌ذوق‌‌لب‌به‌خنده‌بازکرده‌که بازمولانابرایش‌می‌سراید: جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن آنک آموخت مرا همچو شرر خندیدن" با‌ذوق‌به‌اطراف‌می‌نگرد‌،بادقت‌گوش جان‌می‌سپرد‌. گاه‌ها‌برایش‌ازدلتنگی‌ گاه‌ها‌از‌خنده‌ی‌بی‌پایان گاه‌از‌عشق‌و‌گاه‌از‌شکست‌درراه‌عشق می‌گفتند. او‌با‌شبستری‌به‌خداوابسته‌میشد، با‌مولانا‌عاشق‌میشد‌و‌با‌شهریاردرد عشق‌می‌کشید،اما‌درطول‌نوازش گوشهایش‌توسط‌اشعار،زیبایی و‌دلربایی‌شعرها‌وجودش‌رامتحیر کرده‌بود. @Arvan_sun.زاده‌مهر

تو‌این‌مدت‌زمانِ‌چالش‌ایتاگرد‌نویسنده یکی‌از‌لذت‌بخش‌ترین‌موضوعاتی که‌باهاش‌برخورد‌داشتم‌موضوع‌ ایشون‌بود:) تو‌تموم‌ِ‌مدت‌نوشتنِ‌این‌متن‌پراز حسِ‌غریب‌و‌قشنگ‌بودم.. دوستِ‌عزیز؛ نمیدونم‌الان‌بینِ‌۱۲۴تای‌اروانه‌م‌ هستی‌یا‌نه،اما‌خواستم‌بگم‌ «بابت‌این‌حس‌خوب‌خیلی‌ازت‌ممنونم» @Arvan_sun

بمب‌نقل‌و‌انتقالات😂 @Arvan_sun

سمنان‌‌همیشه‌خلوته‌م‌این‌خلوت‌بودنش بهش‌ارامش‌میبخشه‌. سمنان‌بین‌دوشهر‌پرجمعیته‌‌ایرانه‌ولی هیچ‌وقت‌مقصدنیست‌ همیشه‌محل‌استراحت‌مسافراست‌و‌ مسافراکه‌کارشون‌تموم‌شه‌سمنانو تنها‌میزارن‌و‌میرن. داستان‌اشنایی‌بودنه؟انگارهممون یه‌بارسمنان‌بودیم:) @Arvan_sun.زادمهر

اماتای‌نازنینمو‌به‌زودی‌باهاتون به‌اشتراک‌میزارم✨ رمانی‌که‌خیلی‌ازشبا‌برای‌فکرکردن به‌سناریوش‌خوابم‌نبرد. @Arvan_sun

روزجهانیِ‌دلقک🤡:) @Arvan_sun

اری‌عزیز‌من؛ ادم‌ها‌می‌روند،خاطره‌ها‌فراموش‌میشوند گل‌ها‌خشک‌می‌شوند،چای‌ها‌سرد‌می‌شوند چشم‌ها‌خشک‌میشوند،غم‌ها،خوشحالی ها‌تمام‌می‌شوند‌،قورمه‌سبزی‌هایی که‌دریخچال‌گذاشته‌ای‌خراب‌می‌شوند، افتابگردان‌ها‌روزی‌از‌افتاب‌دل‌می‌کنند، روزها‌شب‌می‌شوند‌،شبهاروز‌می‌شوند، ماندگار‌ترین‌ها‌رفتنی‌می‌شوند‌، رفیق‌ترینها‌نارفیق‌می‌شوند‌، نارفیق‌ها‌رفیق‌می‌شوند. هیچ‌چیز‌ماندگار‌و‌ماندنی‌نیست، تاقبلِ‌رفتن‌‌قدرِ‌بودنشان‌را‌بدان‌؛ چای‌را‌قبل‌سرد‌شدن‌بنوش، به‌ستاره‌قبل‌سحرو‌به‌ابر‌قبلِ شامگاه‌بنگر،گل‌را‌قبل‌خشک‌شدن ببوی،ادم‌هارا‌قبل‌‌ِ‌رفتن‌به‌اغوش‌بگیر. بعدها،جز‌کاش‌و‌‌حسرت چیزی‌برایت‌نماند. @Arvan_sun.زاده‌مهر

قیصر امین‌پور : حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست! @Arvan_sun

بهـشت²✨ @Arvan_sun