مرا‌،به‌جامانده‌از‌تاریخ‌یاد‌کن کسی‌که‌میانِ‌بی‌مهری‌ها‌ مِهرِ‌خورشید‌دردلش‌‌خانه‌دارد کسی‌که‌میان‌داستانهای‌پوچ‌و‌بیهوده هنوز‌گوش‌هایش‌میان‌هزارویک‌شب شهرزاد‌است. کسی‌که‌هنوز‌میانِ‌نقش‌و‌نگار‌فرش‌ِ‌سرخِ دستباف‌‌غرق‌میشود‌ کسی‌که‌هنوز‌بر‌هفت‌سین‌هفت‌گندم‌ میگذارد‌تا‌بهارِ‌هخامنش‌را‌تجربه‌کند کسی‌که‌میان‌شهر‌هراس،دلی‌ استوار‌همچون‌ارتمیس‌دارد. کسی‌که‌‌همچون‌فرهاد،کوه‌کندن‌را از‌‌نوشیدنِ‌ابی‌ساده‌تر‌میداند. مرا‌‌به‌جا‌مانده‌از‌تاریخ‌یاد‌کن، کسی‌که‌وفادار‌به‌ایرانِ‌کوروش‌‌مانده! @Arvan_sun.زاده‌مهر

بزرگداشتِ‌کوروش‌کبیرگرامی‌باد:) @Arvan_sun

کاش‌پاشی‌بگی‌همه‌چی‌دروغه.

قلبِ‌صابرمی‌تپد صحبتهای‌دکتر‌صابر‌درباره‌ی‌وضعیت‌. و‌تکذیبِ‌‌برخی‌ازخبرهای‌دیشب. @Arvan_sun

میگن‌با‌دستگاه‌‌چندماه‌دیگه‌‌زنده‌میمونه🥀

مردم‌مرحمی‌بر‌زخمانت‌نمیشوند دستت‌را‌برجای‌زخمت‌نگذار‌عزیزکم گربدانند‌‌نشانیِ‌زخم‌تورا‌، تن‌به‌تن‌نمک‌راهیِ‌زخمت‌‌می‌کنند. فراموش‌نکن‌که‌کسی‌مرحمت‌نمیشود خودت‌چسبِ‌زخم‌‌خودت‌باش شرمنده‌ی‌رویت‌م‌که‌جمله‌ام‌زیادی بوی‌تنهایی‌می‌دهد. @Arvan_sun.زاده‌مهر

چونکه‌شب‌شد‌قلمم‌جان‌دوباره‌گرفت میانِ‌سکوتِ‌وهم‌اور‌خانه‌ فریادِ‌‌بی‌‌صدای‌ستاره‌ بغضِ‌خفه‌شده‌ی‌ماه‌و‌ ابرهای‌سیاهی‌که‌با‌وجود‌دیده‌نشدن پناهِ‌مهتاب‌شده‌اند انگار‌خیال‌های‌بیشتری‌بافته‌میشود انگار‌‌وقتی‌صدای‌اوازِ‌قناری‌را‌ساعاتی نمیشنوی‌‌تازه‌میفهمی‌که‌در‌نبودش اوا‌و‌نوا‌و‌موسیقی‌بی‌معناست. انگار‌شبها‌،‌انسانها‌نمک‌شناس‌میشوند انگار‌‌فقدان‌و‌نبود‌‌ِداشته‌های‌‌روزدرشب تلنگری‌ست‌تا‌بفهمیم‌در‌نبودِ‌نور هیچیم. انگارخدا‌شب‌را‌فقط‌برای‌خواب‌نیافریده شب‌را‌افرید‌ه‌تا‌ذهن‌بیاندیشد، مروری‌بر‌زبان‌داشته‌باشد‌و‌‌کمی پشیمان‌باشد. ازسری‌متنهای‌دم‌غروب‌ @Arvan_sun.زاده‌مهر

همه‌جا‌احترامش‌واجبه؛ فرشِ‌ایرانی @Arvan_sun

خوشا‌بر‌سرزمینم‌ برخورشیدی‌به‌شمایل‌گربه بررنگین‌کمانی‌که‌نصیرالملک‌نام‌دارد بر‌بوی‌خوشِ‌قرمه‌سبزی‌ بر‌خزانِ‌سرد‌وتابستانِ‌گرم بر‌برفِ‌زمستان‌و‌بر‌همیشه‌بهار خوشا‌برسرزمینمان سرزمینِ‌‌کوروش‌و‌داریوش‌ سرزمین‌اوا‌و‌نوایی‌برطولِ‌هزار‌و‌یک‌شب سرزمینِ‌‌شبی‌یک‌دقیقه‌بیشتر‌و‌ کرسی‌‌و‌انار‌دانه‌شده‌ سرزمینِ‌لبخندی‌به‌‌سرخیِ‌اتشِ‌اخرین روزِ‌سال‌. درودبرسرزمینم‌،برایران‌ بر‌خاکِ‌سبزش‌و‌دل‌بزرگش‌‌..! @Arvan_sun

چه‌پروازی‌مانده‌برایمان‌ وقتی‌پرهای‌پروازمان‌‌پَرپَرشده انان‌که‌شوق‌پرواز‌داشتند‌،خود‌پرواز کردند‌و‌مارا‌به‌دردِ‌د‌ل‌تنگی‌فراداشتند. انان‌که‌شوقِ‌شکوفایی‌داشتن‌ شکوفا‌شدند‌و‌رفتند‌و‌مارا‌درحسرت روی‌شکوفاشده‌ی‌خود‌گذاشتند انان‌که‌دل‌هایشان‌برای‌این‌شهر‌خاکستری زیادی‌رنگی‌بود‌‌رفتند‌به‌جایی‌که‌رنگها معنا‌داشتند‌و‌مارا‌در‌این‌خاکستری‌ِ‌بی‌رنگ رها‌کردند. ما‌ماندیم‌و‌تاقچه‌‌ای‌که‌دیگر‌جایی‌برای عکس‌بیشتر‌ندارد‌. ما‌ماندیم‌و‌ماتم‌زده‌ی‌خاکستریِ‌بی‌حال و‌بی‌جانِ‌سرنوشت‌‌. ما‌ماندیم‌و‌یاد‌ِ‌انان‌که‌‌مُدرس‌لبخندبودند. @Arvan_sun.زاده‌مهر