تا تو بیای، تا بخواد زمانش برسه منو از دست دادی.

خاطرات شادن، اما همیشه غمگینم میکنن"

یه چیزی که هیچ‌وقت نفهمیدم اینه که چرا بعضی آدما انقدر راحت دل بقیه رو می‌شکنن، بعد انگار نه انگار، به زندگیشون ادامه میدن.

خیلی عجیبه... ما ساعت‌ها به یه پیام فکر می‌کنیم، ولی طرف مقابل شاید دو ثانیه هم بهش فکر نکرده باشه.

بعضی آدم‌ها فقط از کنار زندگیت رد نمی‌شن؛ یه تیکه از طرز فکرت رو هم با خودشون می‌برن. بعد از رفتنشون، همه‌چیز همون قبله... فقط تو دیگه همون آدم نیستی.

همیشه برام سؤال بوده؛ چند نفر همین الان که از کنارم رد میشن، ظاهرشون آرومه، ولی تو دلشون یه دنیا شلوغیه؟

به نظرم هیچ‌کس کاملاً شناخته نمیشه. همه‌مون یه بخش‌هایی از خودمون رو برای خودمون نگه می‌داریم.

بعضی وقتا با خودم فکر می‌کنم، شاید همه‌ی ما فقط رهگذریم. چند سال کنار هم راه میریم، از زندگی هم رد می‌شیم، بعد هرکدوم گم می‌شیم توی داستان خودمون؛ انگار هیچ‌وقت همدیگه رو نمی‌شناختیم

میشینم با خودم فکر می‌کنم، چند نفر توی زندگیم هستن که اگه یه روز آروم‌آروم ناپدید بشم، واقعاً نبودنم رو حس کنن؟

تا حالا شده یه آهنگ رو فقط به خاطر یه دوره از زندگیت گوش ندی؟ نه چون بده... چون زیادی خاطره داره.

یه وقتایی دلتنگ یه آدم نیستی، دلتنگ اون نسخه‌ای از خودتی که وقتی کنارش بودی، وجود داشت.