بعضی وقتا با خودم فکر می‌کنم... نکنه ما بیشتر از اینکه دنبال حقیقت باشیم، دنبال آرامشی می‌گردیم که یه دروغ قشنگ بهمون می‌ده.

جانمان به لب خواهد رسید، اما سپیده بالاخره راهش را از دل شب پیدا می‌کند.

بنگر؛ چگونه روزها بی‌صدا از میان انگشتانمان می‌لغزند و چیزی جز خستگی به جا نمی‌گذارند. انگار روح، زیر بارِ انتظار، آرام‌آرام فرسوده می‌شود و دل، در ازدحام آدم‌ها، طعمِ غریبگی را از بر می‌کند. گاهی تمام آرزوی انسان، فقط یک نگاه است؛ نگاهی که بگوید هنوز در این جهان، جایی برای بازگشت هست.

وداع-

مگر با بال های شکسته می‌توان پرواز کرد؟

شاید یه روز دیگه ای

تانسوعزیز