ناخلف گشت به گمان دختر حاجی محل مدتی هست که فکرش طرف قافیه هاست جزوه ومشق و ریاضی و فلان.‌‌... ذهن من وای... چرا گرم دگر حاشیه هاست _آلامنصوری

جهان باید متوقف می‌شد همان لحظه ، سر همان میز ... وقتی که من غرق در نگاه تو بودم و تو دولپی ساندویچ فلافل را گاز می‌زدی جهان باید همانجا متوقف می‌شد حداقل برای من و تو حداقل در محدوده ی همان مغازه ی کوچک فلافلی .. جایی که بحث بود سر اینکه نوشابه ی مشکی برای من باشد یا تو .. جایی که خیلی ناگهانی روسری ای که با کلی ادا اطوار خریده بودمش با سفره ای که روی میز بود، شبیه در آمد و تو از خدا خواسته موضوعی پیدا کردی تا هی تکرارش کنی و صدای مرا در بیاوری تا من با حرص بگویم خیلی« بی مزه ای»‌ . جایی که حرص مرا در آوردن حال تورا خوب میکرد و میخندیدی و من بخاطر خنده ات همه چیز یادم می‌رفت ، همانجا باید جهان متوقف می‌شد ... جهان ادامه یافت و خنده هایمان را گذاشتیم داخل صندوقچه ای چوبی ، دیگر من با ادا اطوار روسری نخریدم و پیش نیامد که تو حرص مرا در بیاوری .... اما کاش می‌فهمیدم راز خوشبختیِ آن روز ها در چه بود ؟ در فلال های پوست کاغذی ؟، نوشابه هایِ شیشه ایِ در فلزی ؟... فلافلی محله ؟ شاید هم تو آری شاید رازِ خوشبختی آن روز ها در نگاه تو بود نگاهی که از من ربوده شد ... در پناه حق ارادتمند شما :خانوم اَسرین ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هر چه نازش می‌کشم با چشم گوید أذهبی آخر او قاری قرآن است و بچه مذهبی

-

ظریف و شکستنی هستیم ودر عین حال محکم و مقاوم .. سیلی محکمی که سیلِ سختی های زندگی به صورتمان میزند را به فال نیک میگیریم .. گریه هایمان را میگذاریم برای وسط خورد کردن پیاز تا مبادا کسی بفهمد که اشکی از چشممان سرازیر شده .. ما همینییم گله و شکایت برای ما معنایی ندارد... مجبوریم همیشه با امید بگوییم که زندگی در قشنگ ترین حالت ممکن در جریان است . ما مجبوریم که سبز فکر کنیم تا احوال دل اهالی خانه خزان نشود ... ما می‌خندیم که پدر شاد باشد که مادر بخندد ، که برادر یا خواهر کوچکمان کانون گرم خانواده را احساس کند. ما پر مسئولست ترین بی مسئولیتِ خانواده ایم... روزمون مبارک 🩷 به تاریخ ۳۰\۱\۱۴۰۵ ارادتمندِ تمام یاس و مریم های سرزمینم :اَسرین ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

من دخترِ شیرین سخنِ دوره‌ی قاجار تو پُستِ مدرنی و مضامین دل‌آزار من اهلِ دل و چایِ هِل و لعلِ نگارم تو اهلِ شب و شعرِ سپید و لبِ سیگار!

معنا برای من دقیقا در همان چیزهایی یافت می‌شود که دیگران آنها را بی معنا میپندارند.

«دَر‌سِتایشِ‌پِیکان‌ها»

باران بارید و در عرض چند دقیقه آفتاب شد کاش من هم بهار بودم ...