الان يادم افتاد بچه بودم وقتايى كه تنها مىشدم آهنگ "چشماتو وا كن و ببين كه بابا اومده..." رو ميذاشتم گريه مىكردم
طفلكى بودم
اکثر موفقیتهای دنیا از دفعات بیشتر تاس ریختن میاد، نه از تاس بهتر. و بیشتر تاس ریختن قویاً نیازمند اینه که راحتتر بتونی آخرین شکستت رو قورت بدی تا بعد باز پا شی ادامه بدی.
اینکه میگن “ضدآفتابو باید بیست دقیقه قبل بیرون رفتن زد” هم مزخرفه، من اصن بیست دقیقه قبل بیرون رفتنم بیدار نیستم.
بعضیام یه جوری فراموشت میکنن که دوس داری ازشون بپرسی آخه یعنی من انقد عادی و معمولی بودم برات یعنی من اینقد بی ارزش بودم برات؟ این همه حرف زدیم، این همه خندیدیم.
مامانم سه ثانیه به هر ریلز تو اینستاگرام فرصت میده بتونه ناراحتش کنه نتونست میزنه بعدی.
امروز خجالت رو گذاشتم کنار و به یکی از شاگردام که ۳ ترم بود هزینه شو نمیداد گفتم عزیزم ممنون میشم واریز کنی.
گفت شما که به این پولا نیازی ندارین.
واقعا اینقدر عصبی ام و حرص خوردم از دستش.
چرا باید یه نفر همچین فکری پیش خودش بکنه؟ بیای از یه چیزی استفاده کنی پولشو ندی؟ مگه میشه؟
کاش میشد بفهمم که این آب بینی الان از کجا فهمیده من بیدار شدم تا دوباره مثل همیشه کارشو شروع کنه