درحال حاضر تنها چیزی که بین هممون مشترکه، اینه که حوصله آدم جدید نداریم.

با آقای همسایمون دعوا کردم رفت زن سلیطشو آورد، الحق که دیگه به این میشه گفت پرنسسعلی

می دونستین بعد از مهاجرت هیچی اندازه صمیمیت های از دست رفته غمگین کننده نیست؟ این دفعه که برگشتم ایران، با دوست صمیمیم حرف مشترک نداشتیم 🥲

امروز با ماشین آموزشگاه رانندگی رفتیم مکانیکی ماشین رو تعمیر کنن حالا تعمیرکار کی بود؟ +بابام😂🤝🏻

چطور بگم؛ دوست واقعی جون پناهه. آدم رو نجات میده و اگه نتونه، کنارت دراز می‌کشه.

تو یه آدم دیگه رو فقط با شنیدنش می‌تونی بشناسی، نه با نصحیت‌کردنش.

کاش آدما باهام حرف نزن. حوصله‌شون رو ندارم.

یه عروسی رفتیم عروس تا وسطای مراسم با خواهر داماد قهر بود از جایی به بعد با خود دامادم قهر کرد بساطی بودا:)))

اگه با این حقیقت که «همه قرار نیست تا آخر عمر دوست ما باشن و هرکسی یه دوره‌ای داره» کنار بیاین زندگی راحت‌تری خواهید داشت

با بعضیا غریبه که میشی دلت میگیره همونایی که تمام تلاشتو کردی تا خوشحالیشون رو ببینی.

تو خیابون می‌خواستم گریه کنم. گوشیم دستم بود. اول گوشی‌مو گذاشتم تو جیبم که نزنن بعد گریه کردم. ۳۹ سالگی و فقر اینجوریه.

همون حرفایی که رفیقت با فحش میزنه رو روانشناس مودبانه میگه تازه پولم ازت میگیره!