کارما میگه،
«اشکها همیشه آخرین هدیه برای وفاداریت هستن.»
فکر کنم این قضیه به شکل دردناکی واقعیه!
کارما میگه:
وقتی خوبی میکنی، هیچکس متوجه نمیشه. ولی وقتی بدی میکنی، همه خود به خود قضاوتت میکنن :)
آدمی که نخواد بفهمه، هر چقدر هم توضیح بدی، باز هم اونجوری که به نفعش باشه واکنش نشون میده...
وقتی هرجور حساب میکنی بازم تو مقصر دعوایی و چارهای جز لوس شدن نداری:
🤍●@Atomospher
آدمها فوقالعادهان چون حتی وقتی زمینخوردن، باز بلند میشن.
با همه سختیها لبخند میزنن، میجنگن، و رویا میسازن.
قدرت واقعی تو قلب انسانه؛ و هیچچیزی قویتر از ارادهی یه آدم امیدوار نیست
گاهی وقتها هم سکوت علامت رضایت، حرفی نداشتن، خجالتی و یا درونگرا بودن نیست.
به دلیل ناامیدی از یافتن شنونده مشتاق و خوشفهمه.