‏“مگه من مُردم؟”، واقعا عبارت زیبا و دل‌قرص کنی هست.

‏در حین غر زدن ناخنکارم که این چه رنگیه انتخاب کردی سه بار باید بزنم تا کاور بده، مشتری بعدیش گفت منم همین رنگو میخوام :)))

من هم زندگی ۱۲ شب به بعد رو دوس دارم و هم زندگی سحرخیزی ۶ صبحی رو.

‏همه ترسم از پیام دادن به ادمها اینه که نگاه کنن به موبایلشون و بگن «وای، بازم این». برای همین صبر میکنم تا خودشون پیام بدن و اینجوری فراموش میشم

‏از اونجایی که دیگه هیچی پول ندارم، میخوام بلاگر حوزه فقر بشم و از احساسات و روزمره های یک فقیر بهتون بگم

‏شاید بتونی تو طول روز وانمود کنی حالت خوبه و همچی طبیعیه، ولی شب که شد، دهنت سرویسه..

‏برق که میره تو خونه بیکاریم مامانم من و سه تا خواهرامو مجبور میکنه به نوبت برقصیم بعد تحلیل میکنه نظر میده. هر روز استرس برق رفتن یه طرف این برنامه استعداد یابی مامانم یه طرف.

‏انقدر موندم تو خونه، الان میتونم داوطلبانه جای بعضی از لوازم خونه کار کنم.

خلأیی که با رفتنِ کسی ایجاد شده با بازگشت او پر نمی‌شه، چرا که شکل آن خلأ دیگه تغییر کرده

خلأیی که با رفتنِ کسی ایجاد شده با بازگشت او پر نمی‌شه، چرا که شکل آن خلأ دیگه تغییر کرده

به جز ساعت قطع برق محله‌ی خودتون باید جدول قطع برق جاهایی که میخواید برید رو هم حفظ کنید، وگرنه توی این گرما دو ساعت ویلون و علاف می‌شید.

‏من انقدر ظاهربینم که با اون قاشق زشته غذا نمیخورم.