بعضی آدما مثل سوراخ اول کمر می مونن
همیشه هستن ولی به هیچ دردی نمیخورن
تو یه بخشی از کتاب " هنر خوب زندگی کردن " نوشته :
اصلا فکر نکنید که نظر ندادن شما توی هر موضوعی دلیل بر کم هوشی شماست!
و چقدر هممون باید اینو یاد بگیریم.
زن بودن خیلی محدودیت زمانی داره.
من 29سالمه، هنوز فرد موردعلاقهم رو پیدا نکردم، کی پیدا کنم؟ کی دو سال از آشناییمون بگذره؟ کی خانوادهها آشنا شن؟ کی ازدواج کنیم؟ خب من شده ۳۵ ۴۰ سالم و دیگه میتونم بچه داشته باشم؟
وقتی کسی جدی و صادقانه داره میگه چی ناراحتش میکنه، این مدل شوخی دیگه چه معنی میده؟
همهی اینها میشه خشم و کینه. یه جا بروز پیدا میکنه که دیگه اون رابطه قابل ترمیم نیست.
بیشعور نباشیم!