پیله وا کن که شب از شوکتِ پروانه بسوزد پای این شمع، دلِ عاقل و دیوانه بسوزد سنگ شد باورِ ما در هیجانِ بتِ تکرار وقتِ آن است که این معبدِ شاهانه بسوزد شحنه خواب است و عسس مست و سبو بی‌می و خالی‌ست وای اگر در عطشِ حادثه، خُمخانه بسوزد! چشم وا کن که جهان بی‌خبر از خویش سراید: بهتر آن است که این دفترِ افسانه بسوزد مهدیا! … خط بکش این‌بار بر این غیبتِ ممتد بگذار آتشِ ما خرمنِ بیگانه بسوزد! «اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج» #شعر : #زهرا_عبدی "دیبا" #خوانش : #محمد (#حس_برتر)