رسیده بودیم به اونجایی که دایه شده بود کفتر ِنامه‌رسون ِرابعه و بکتاش. تا اینکه یه روز بکتاش که رفته بود دور دور رابعه رو میبینه و میشناسه بدو بدو میره سمتش و دامنشو‌ میگیره که بغلش کنه ...

بکتاش فکر میکرد رابعه با دیدنش قراره بپره بغلش و از این صحنه‌هایِ آبگوشتی رقم بخوره ؛ ولی زهی خیال باطل .

رابعه دامنشو‌از دستِ بکتاش بیرون کشید و با بد خُلقی ِتمام باهاش صحبت کرد . بهش گفت که :

به نقل از عطار*

بکتاش اینطوری بود که :

بکتاش برمیگرده به رابعه میگه که‌ چرا پنهانی‌ و در خفا برام نامه‌هایِ عاشقانه میفرستی ولی الان که روبه روی همدیگه‌ایم‌ انقدر داری باهام بدرفتاری میکنی و منو‌ از خودت میرونی؟

رابعه هم میگه‌ که یه چیزایی هست که ازشون خبر نداری . نمیدونی که چقدر عشقِ به تو برام عزیز بود و هست .

عشقِ من به تو از پاک ترین‌ِ حس‌هاست‌ و هوس‌هایِ بی‌شرمانه تو اون جایی نداره .

من با جسمم‌ عاشقِ تو نشدم بلکه با روحُ روانم دل به تو بستم و عاشقت‌ شدم.

رابعه واقعا✨✨✨=)))))))))))

همین که تو بهانه‌ای‌ باشی برایِ این عشقِ واقعیِ من و من تو رو محرمِ اَسرارم‌ بدونم کافیه .