حقمون خوردن

چقدر گناه داریم بچه‌ها جون . از همه‌یِ بدبختیایی‌ که تا الان دیدیم بگذریم ... الان تو یه وضعیت بلا‌تکیفیِ چندش قرار داریم و این از همه‌ بدتره .

من واقعا دوستون دارم .

بیاید از هوش مصنوعی یه شعر بگیریم با هم بخونیم .

باد از سرِ بی‌صبری بر شاخه‌ی گل وَزید گل در تبِ تنهایی، سر بر سرِ خاک خَمید هر قطره که از ابری بر سینه‌ی سنگ چَکید در جانِ کویرِ تشنه، صد شور و نوا دَمید در خلوتِ این جنگل، گرگی به شتاب دَوید آهو ز هراسِ جان، در سایه‌ی شب خَزید دل در قفسِ سینه، با یادِ رُخت تَپید آن‌دم که نگاهِ تو، بر دیده‌ی من رَ سید صد قصه‌ی ناگفته در جانِ دلم تَنید آخر چه توان گفتن، چون نوبتِ ما رَسید

حتی هوش‌ مصنوعی‌ هم می‌تونه شعر بگه ولی من نه

باورم نمیشه انقدر زود به آدم‌ها عادت میکنم و انقدر از رفتنشون‌ ناراحت میشم

هر چند که دیگه دوست ندارم رفیق صمیمی داشته باشم ولی بازم دلم واسه دوستایی که قبلا داشتم تنگ میشه (=

آخرین تماس‌ طولانی که داشتم با نسترن بود [ ۲ ساعت و خورده‌ای] .

باورتون‌ میشه تو اونهمه‌ سال دوستی بزرگترین راز زندگیشو ازم قایم کرده بود؟