آوان'

سرخوش زسبوی غم پنهانی خویشم چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

آوان'

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش چو آینه خو کرده حیرانی خویشم

آوان'

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی عمریست پشیمان ز پشیمانی خویشم

آوان'

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم شرمنده جانان زگران جانی خویشم

آوان'

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

آوان'

روز دوم #معجزه‌_شکرگزاری