که تو به تنهایی، جهانِ منی.

اگه روزهایِ هفته رو می‌شد به یه حس تشبیه کرد، قطعاً شنبه تنها موندن تویِ یه جادۀ ترسناك‌ بود.

[ همیشه ماندگارِ من. ]

هر آدمی، انسان نیست.

چایت را بنوش و نگران فردا نباش. از گندم‌زار من و تو، مُشتی کاه می‌ماند برای بادها. ☆ - نیما یوشیج.

همیشه به انتهای گریه که می‌رسم؛ صدای ساد‌ه‌یِ فروغ، از نهایت شب را می‌شنوم، صدای غروب غزال‌ها را، صدای بوق بوق نبودن تو را در تلفن! آرام‌تر که شدم، شعری از دفاتر دریا می‌خوانم و به انعکاسِ صدایم؛ در آیینه‌ی اتاق خیره می‌شوم. در برودت این همه حیرت، کجا مانده‌ای آخر؟.

زخم‌هایم را دوست دارم؛ آن‌ها شاهدان اصلی‌ام هستند که چطور شجاعانه زندگی کردم.

تا به کِی از در درآید هر دمم درد و غمی؟ جان به جانان می‌سپارم تا بیاسایم دمی.

- بدونِ مرز با من باش.

- زمین افتادن از بی‌ تکیه‌ گاهی.

بله جنابِ قهستانی: "به جان رسیدم و در آرزویِ دل نرسیدم."

که من عاشقِ نگاهت شدم.