فکر کن توی این منظره، دخترخاله‌ت هم این آهنگو تمرین کنه :)) مهتا، دختر گیتاریست اهل حال💙

و دنیا، عجیب فراموش‌کار است!

از مادربزرگم پرسیدم: من بیشتر شبیه کیم؟ گفت: شبیه نرگس، نه فقط ظاهرت، اخلاقت هم شبیه اونه، انگار نرگس این‌دفعه در قالب تو به دنیا برگشته باشه. نرگس می‌شه مادربزرگِ مادربزرگم؛ و من در عجبم از این‌همه شباهت اونم با گذشت چندین نسل!

امروز یه چیزی رو خوب فهمیدم: بعضی از آدما نمی‌تونن چیزای خوبو نگه‌دارن، حالا یا نمی‌خوان یا تواناییشو ندارن؛ و بعد این باور رو پیدا می‌کن که زندگی همیشه باهاشون بد می‌کنه.

بچه که بودم خیلی از پله‌های خونه‌مون می‌افتادم، با اینکه خیلی محتاط بودم؛ همیشه سر زانو و ساق‌پا و سرم کبود بود. ولی بلاخره یاد گرفتم، اگه اون شروع کردنا و افتادنا نبود که یاد نمی‌گرفتم. زندگی هم همینه؛ هرچقدر زخمی شدی و زمین خوردی با اینکه محتاط بودی، نگران نباش، تو داری یاد می‌گیری.

یکی می‌گفت: "چطور انتظار داری خدا آدم درستی رو بهت بده، وقتی هنوز برای آدم درست، خودت آدم درستی نیستی؟" عمیقه.

پی‌نوشت این یه چیزی رو لازم دیدم که تعریف کنم: یه خانمی بود که توی زندگیش سختی زیاد کشیده بود و خب از یه جایی به بعد شروع کرد به چپ افتادن با همه‌چیز، وقتی می‌گم همه‌چیز یعنی همه‌چیز خودش می‌گفت: من همیشه به نظرم داشتم از حقم دفاع می‌کردم، داشتم برای خودم زندگی می‌کردم و همیشه بدون درنظر گرفتن حس طرف مقابلم و ملاک قرار دادن خواسته‌ی خودم تصمیم می‌گرفتم. اطرافم همیشه از آدم‌ها خالی بود، دوستای صمیمیم منو تنها می‌ذاشتن، حتی خانواده‌م با من رفت و آمد نمی‌کردن؛ و من همیشه به این باور بودم که بخت ندارم و دنیا با من مشکل داره، تا یه جایی که یکی از دوستام بدجور بهم تشر زد و گفت مشکل اصلی از خودته، تو خودخواهی و درکی از شرایط و اشخاص نداری، هرچند خودت نمی‌خوای اینو اما تشنه‌ی توجهی. از اون روز به بعد به خودم شک کردم که نکنه واقعا مشکل از منه! وگرنه که خیلیا با شرایط مشابه من دارن بهتر از من زندگی می‌کنن. رفتم مشاوره و روی افکار و شخصیت خودم کار کردم و فهمیدم چقدر اطراف ما بستگی داره به درون ما، نمی‌گم همه‌ش اما بخش بزرگیش اینطوریه. اگه حس می‌کنید دورتون خالیه یا آدما شما رو تنها می‌ذارن و بخت خوبی ندارید، بهتره قبل از اینکه همه‌چیزو گردن شرایط بندازید، یه نگاهی به خودتون بکنید.

اگه روحیه‌ی حساسی دارید، دانلود نکنید

آدمیزاد با سخت شدن اوضاع نمی‌ذاره بره؛ با بی‌احترامی می‌ره، با بی‌توجهی، با دور شدن و حرف نزدن، ندیدن و وقت نذاشتن. آدم با ایناست که تصمیم می‌گیره بره.

فشار، هیچ‌وقت برای محافظت از تو درست نشده، برای حفاظت و منفعت کسیه که اونو به تو تحمیل می‌کنه.

پناه بر مو گوجه‌ای، تیشرت لش، آشپزی و آهنگ قری🛐