_ کت چرم ، مسکو ، دونهٔ قهوه تقدیم به: @Jima_xa .

_ هوای گرگ‌ومیش ، عطر چوب سوخته ، غزل تقدیم‌به: Vision .

_ پیپ چوبی ، مهتاب ، ساعت شنی تقدیم‌به: brainstorming .

_ گیپور ، گل قاصد ، ستاره تقدیم‌به: رختکن بازنده‌ها .

کوتاه و مختصر، امیدوارم دوست داشته باشید.

اون چشم‌ها شبیه سیاره‌ای بودن به اسم «نوکتیس»؛ سیاره‌ای تاریک و دورافتاده در لبه‌ی کهکشانی خاموش، جایی که نور به‌سختی از جوّ سنگینش عبور می‌کنه. از دور، نوکتیس ترسناک به نظر میاد؛ سطحش تیره‌ست، اقیانوس‌هاش قهوه‌ایِ عمیقن؛ اون‌قدر تیره که همه فکر می‌کنن سیاهه. مثلِ مردمک‌هایی که نگاه اول فقط سردی و قطعیت ازشون می‌باره. احمد شاملو: تو را چون آتشی در خویشتن دارم، که خاموشی‌اش مرگِ من است ℳꝨ Deaɽ : https://eitaa.com/The_Azure

«کازابلانکا» . . . ایلزا: همه‌ی دنیا داره از هم میپاشه ، ما هم وقت برای عاشق شدن گیر آوردیم. ریک: آره واقعاً زمان بندی بدیه. کجا بودی؟ بگو ببینم ، ده سال پیش کجا بودی؟ دیالوگ چشمان شما:> مشکلات و احساسات همین آدم های کوچک است که در یادها میماند.