بسم آن اللهِ حق.

آغوش تو آرامشِ یک عمر وطن شد. I بُهـت

ـــــ میان دفترچه‌اش قلم زده بود کِ ـ به طرز ناسالمی می‌توانم به زخم‌‌های حک‌شده بر روح و تن یک انسان عشق بورزم، همواره پاراگراف‌های تاریک، تلخ و دردناکی که آدمی، رنجور و مضطرب برای پوشاندن‌شان از چشم خواننده‌ی داستانش تقلا می‌کند، مرا متحیر کرده است. باز شدن چشمانم به تاریخچه‌ی نامرئی رنج‌های یک انسان، سرم را بروی گردنم سنگین کرده و حوالی احترام و تواضع، مقابل او کمی مایل می‌شود. #ویـران I بُـهت