اگر برای حسینش به سینه می‌کوبیم حسین گفتن ما تحت دولت حسن است

دلم به مهر تو صد پاره باد و هر پاره هزار ذره و هر ذره در هوای تو باد #امام‌زمانم

بخوان که اشک بریزم کمی به حال خودم دل شکسته ی من! ای شکسته بال خودم! بخوان به لهجه ی اشک و بخوان به لحن سکوت چقدر خسته ام از لحن قیل و قال خودم اگر رسید صدایت به شور عشق بگو مرا رها نکند لحظه ای به حال خودم شب معاشقه قرآن به سر بگیر و بخوان که رزق گریه بگیرم برای سال خودم قرار بود من و تو به آسمان برسیم مرا ببخش که این گونه خود وبال خودم شبی به لطف علی می رسم به صحن نجف تمام عمر خوشم با همین خیال خودم #حضرت‌بو‌تراب #مدح

خزان شد وُ نیامدی… عزیزِ لحظه هایِ من اگر ندیدمت تو را؛ تو گریه کن، برای من :) #امام‌زمانم

تویی در دیده ام چون نور و محرومم ز دیدارت نمی دانم ز نزدیکی کنم فریاد یا دوری #امام‌زمانم

عشقتُ الحُسينَ قبلاً وبعدا ووجدت الحُسينَ مهداً ولحدا

لا‌أرغب‌غيرك فكل‌أمنياتي‌تختصر‌بك!‌ مرا‌به‌غیر‌تو‌رغبتی‌نیست‌که‌تمام‌آرزوهایم در‌"تو‌"خلاصه‌می‌شود! #امام‌زمانم

وَ عاذ فُطْرس بِمَهْده وَ نَحنُ عاعذون بِقبرِه فطرس به گهواره ی او پناه آورد و ما به قبر او پناه آورده ایم. و چقدر از حسین شعر گفتن سخت است

حضرت رسول خدا صلى الله عليه وآله فرمودند: «.. بدانید! همانا بعد از انبیاء و فرستادگان الهی برتر از شیعیان علی (علیه السلام) و دوستداران او که امر ولایت او را اظهار نموده و فضایلش را منتشر می سازند، بر روی این زمین راه نمی روند، همانا همواره رحمت الهی آنان را در بر می‌گیرد و ملائکه برایشان طلب آمرزش می‌کنند، و واى بر آن کسانی که فضایل او را پوشانده و امر ولایتش را کتمان می‌کنند، چه چیزی آنان را بر آتش صبور خواهد نمود؟!» | مشارق أنوار اليقين في أسرار أميرالمؤمنين عليه السلام ؛ ص٢۴٠ | | حلية الأبرار، ج٢، ص١٢٧ |📜

مگو چرا به وصالش امید می‌بندی؟ کجا نوشته گناه است آرزومندی؟ اگر نسیم نوازش‌گری کرشمه کند بهار می‌دمد از شاخه‌های پیوندی به اشک شورشی‌ام کاش بنگری ای عشق! چه می‌شد از دل دیوانه دل نمی‌کندی؟ کویر خشکم و گل می‌شکفت از گلم آه... به من به خواری اگر هم نظر می‌افکندی کجا بیابمت ای کیمیای خاک شدن! که بوتراب قبولم کند به فرزندی به حکم عشق سپردیم دل به یک نگهش به حکم عقل سپاریم جان به لبخندی محمدمهدی‌ سیار

اگر گریان به دیوار حرم تکیه نمیدادم کدامین کوه طاقت داشت این حال پریشان را؟

بس که از عشق ِ علی سر گشته‌ام ؛ عاقلان گویند کافر گشته ام !