«آن كس كه لباس حيا بپوشد، كسی عيب او را نبيند.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۲۳

« با سكوت بسيار وقار انسان بيشتر شود و باانصاف بودن دوستان را فراوان كند و با بخشش، قدر و منزلت انسان بالا رود و با فروتنی، نعمت كامل شود و با پرداخت هزينه ها، بزرگی و سروری ثابت گردد و روش عادلانه، مخالفان را درهم شكند و با شكيبایی برابر بی خرد، ياران انسان زياد گردند.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۲۴

« شگفتا كه حسودان از سلامتی خود غافل مانده اند.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۲۵

« طمعكار همواره زبون و خوار است.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۲۶

«از ايمان پرسيدند فرمود: ايمان، بر شناخت با قلب، اقرار با زبان و عمل با اعضا و جوارح استوار است.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۲۷

« كسی كه از دنيا اندوهناك می باشد، از قضاء الهی خشمناك است و آن كس كه از مصيبت واردشده شكوه كند از خدا شكايت كرده و كسی كه نزد توانگری رفته و به خاطر سرمايه اش برابر او فروتنی كند، دو سوم دين خود را از دست داده است و آن كس كه قرآن بخواند و وارد آتش جهنم شود پس او از كسانی است كه آيات الهی را بازيچه قرار داده است و آن كس كه قلب او با دنياپرستی پيوند خورد، همواره جانش گرفتار سه مشكل است، اندوهی رهانشدنی، حرصی جدانشدنی و آرزویی نايافتنی.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۲۸

« آدمی را قناعت برای دولتمندی و خوش خلقی برای فراوانی نعمتها كافی است. و سؤال شد از كلام خداوند " فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً " فرمودند: آن زندگی با قناعت است.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۲۹

« با آن كس كه روزی به او روی آورده شراكت كنيد، كه او توانگری را سزاوارتر و روی آمدن روزگار خوش را شايسته تر است.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۳۰

« در تفسير آيه ۹۰ سوره نحل (خدا به عدل و احسان فرمان می دهد) فرمود: عدل، همان انصاف است و احسان، همان بخشش» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۳۱

« آن كس كه با دست كوتاه ببخشد، از دستی بلند پاداش گيرد. (معنی سخن اين است كه آنچه انسان از اموال خود در راه خير و نيكی انفاق می كند، هر چند كم باشد، خداوند پاداش او را بسيار می دهد و منظور از (دو دست) در اينجا دو نعمت است، كه امام (علیه السلام) بين نعمت پروردگار و نعمت از ناحيه انسان را با كوتاهی و بلندی فرق گذاشته است كه نعمت و بخشش از ناحيه بنده را كوتاه و از ناحيه خداوند را بلند قرار داده است، بدان جهت كه نعمت خدا هميشگی و چند برابر نعمت مخلوق است، چرا كه نعمت خداوند اصل و اساس تمام نعمتها است، بنابراين تمام نعمتها به نعمتهای خدا باز می گردد و از آن سرچشمه می گيرد) » امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۳۲

«أعیش هنا ، بعید عن كربلاء بین أشیاء محطمة، قلبي واحد مِن بینها ...»

-