🎞 در راه از تنهایی نترس

••• ختم گویای نهج البلاغه بخش حکمت ها🌱 حکمت ۲۳۳ تا ۲۴۳ ••• https://eitaa.com/abotorabalhasan

«به فرزندش امام مجتبی (علیه السلام ) فرمود: كسی را به پيكار دعوت نكن، اما اگر تو را به نبرد خواندند بپذير، زيرا آغازگر پيكار تجاوزكار و تجاوزكار شكست خورده است.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۳۳

«برخی از نيكوترين خلق و خوی زنان، زشت ترين اخلاق مردان است، مانند، تكبر ،ترس، بخل، هرگاه زنی متكبر باشد، بيگانه را به حريم خود راه ندهد، و اگر بخيل باشد اموال خود و شوهرش را حفظ می کند، و چون ترسان باشد از هر چيزی كه به آبروی او زيان رساند فاصله می گيرد.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۳۴

« به امام گفتند، عاقل را به ما بشناسان و درود خدا بر او فرمود: خردمند آن است كه هر چيزی را در جای خود می نهد. گفتند پس جاهل را توصیف كن فرمود: با معرفی خردمند، جاهل را نيز شناساندم (يعنی جاهل كسی است كه هر چيزی را در جای خود نمی گذارد، بنابراين با ترك معرفی مجدد، جاهل را شناساند.)» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۳۵

« به خدا سوگند، اين دنيای شما كه به انواع حرام آلوده است، در ديده من از استخوان خوكی كه در دست بيماری جذامی باشد پست تر است.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۳۶

«گروهی خدا را به اميد بخشش پرستش كردند، كه اين پرستش بازرگانان است و گروهی او را از روی ترس عبادت كردند كه اين عبادت بردگان است و گروهی خدا را از روی سپاسگزاری پرستيدند و اين پرستش آزادگان است.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۳۷

«زن و زندگی، همه اش دردسر است و زحمت بارتر اينكه چاره ای جز با او بودن نيست.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۳۸

«هر كس تن به سستی دهد، حقوق را پايمال كند، و هر كس سخن چين را پيروی كند دوستی را به نابودي كشاند.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۳۹

«سنگ غصبی در بنای خانه، مایه ويران شدن آن است (اين سخن از رسول خدا نقل شده است و اينكه سخن پيامبر (صلی الله علیه و آله) و علی (علیه السلام ) شبيه يكديگرند جای شگفتی نيست برای اينكه هر دو از يكجا سرچشمه گرفته و در دو ظرف ريخته شده است).» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۴۰

«روزی كه ستمديده از ستمكار انتقام كشد، سخت تر از روزی است كه ستمكار بر او ستم روا می داشت.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۴۱

« از خدا بترس هر چند اندك، ميان خود و خدا پرده ای قرار ده هر چند نازك.» امیرالمؤمنین، نهج‌البلاغه، حکمت ۲۴۲