بسمِ‌الله... تصمیماتی که من اینجا میگیرم هیچ ارتباطی با محتوای ناشناسِ کانال نداره. اونقدری خودم رو شناختم که میدونم مسیری که قرارِ برم کدوم طرفیه. اگه از ایتا رفتم، اگه کانالو حذف کردم، یا اگه نرفتم و کانال رو حذف نکردم همه و همه تصمیمِ شخصِ خودمه و من از هیچ کس تاثیری نگرفته و نخواهم گرفت. من چندبار اینو گفتم، ولی بعضی از ادمینا نمیخوان بفهمن. اگه کانال زدی باید اونقدری مقاوم باشی که بتونی بعضی از پیام های ناشناس رو نبینی‌ و ندید بگیری‌. یا بگو من ضعیفم و نمیتونم احمق ها رو نبینم. یا قوی باش و اگه کانال داری بفهم که احمق ها ارزشِ اهمیت دادن ندارن. طرف به خاطرِ حرفای ناشناسِ چنلش نه تنها کانالش و برنامه هایی که براش داره رو میخواد حذف کنه، بلکه دیگه اون آدمِ قبلی نشده. ناامید، افسرده، نگران، ترسو و ضعیف. همه اینا رو چندبار گفتم، خودِ من اگر میخواستم به همه ناشناس ها توجه کنم نه الان اینجا بودم، نه اون آدمِ سابق میشدم. بزرگوارِ عزیز، چرا نگاه میکنی؟ چرا توجه میکنی؟ چرا به خودت میگیری؟ چرا نمیخوای بفهمی هر حرفی نبایدِ برای تو مانع بسازه؟ بگیر بابا. به خودت بیا بفهم که نباید اینجا گیر کنی!

این مورد انقدر فراگیره که متاسفانه تبدیل شده به یک برنامه‌ی روزمره. بابا فکر کن یکم، چرا آخه؟ ناشناس میذاری؟ میدونی که هر موجودی میتونه بیاد و هر پیامی که دوست داره برات بنویسه؟ میدونی یا نه؟ اگه نمیدونی بدون. وقتی هر موجودی میتونه هر پیامی که،به ذهنش میرسه رو برای تو بفرسته یعنی نباااید اینجا به هر چیزی توجه کنی. اصلا نباید بهش فکر کنی که توجه کنی یا نه! هر موجودی، هر پیامی، هر خزعبلاتی. بفهم اینو که قرار نیست همه پیامای دریافتیت فاخر و دقیقا بابِ میلِ تو باشه، اینو بفهم. وقتی بستر آزاد و بازه همین میشه، پس خودت رو درگیر نکن! اگه خودت رو دوست داری این کار رو نکن. به خاطرِ خودت .‌.

‌ و نکته اینجاست، که این بحث فقط مربوط به مجازی کانال و ادمینش نمیشه. توی زندگیت باید مراقب باشی. اگه فخوای به هر حرف و پارازیتی توجه کنی هیچوقت نه رشد خواهی کرد نه جلو خواهی رفت. دقت کن، درستاشو سوا کن، رو بقیه وقت نذار که فقط مانعِ حرکت هستن.

‌ یا قوی باش و به خودت اعتماد کن و بیا تو کار، قرار نیست هر چیزی رو حرکتِ تو تاثیر بذاره. یا اگه هنوز اونقدر به خودت اعتماد نداری، فعلا توی همون زندگی فردی خودت زندگی کن.

ولی به خودت بیا و قوی باش این فقط به خاطرِ خودته .

_

‌این ‌‌تغییـرها هستند ؛ که منجر به رُشـد می‌شوند .

اگر تغییـر نکنی، رشـد نخواهی کرد و اگر رشد نکنی، زندگی نخواهی کرد .

تغییر اجباری است! تغییرات بدونِ اجازه تو واردِ زندگی می‌شوند. امّا رُشـد؛ چیزی است که به اراده تو وابسته است. این تو هستی که تعیین میکنی تغییرات به رشد تبدیل شوند یا خیر.

هیچ چیزِ ارزشمندی هرگز ساده به دست نمیاد. تو اگر می‌خوای رشد کنی، باید درد و ناراحتیِ این مسیر رو به جون بخری. و این به جون خریدنِ درد، میشه مرحله اولِ رشد.

رشد کردن همراه با درد است ؛ و وقتی از میانِ درد رشد نکنی درد است که رشد خواهد کرد .