دوشنبه‌ای که گذشت ترم دو دانشگاه تموم شد. نمیدونم فقط امیدوارم در آینده زندگی دانشجویی هیجان انگیزتر باشه... دوندگی کنم، زمین بخورم و ازشون تجربه کسب کنم، از سختی راه گریه و شکایت کنم، پوست کلفت بشم، از خود مسیر لذت ببرم، بدوئم تا روزی که بشه و برسه اون لحظه‌ای که منتظرشم. یه یادداشت کوچیک برای پایان سال اول دانشگاه. /

میخواستم درخت بشم میوه بدم برات، انجیر...

کارم شده گوله گوله اشک ریختن و فرستادن تیکه‌های قلبم با هر زائری که راهی میشد و میشه.

از دور نگاه کردن به شما و عاشقاتون نه تنها سخت نیست، بلکه لذت بخش هم هست.

تو موکب آقایی رو داریم که چند ساله مادر تنهاش رو با خودش میاره اینجا و مشغول خادمی میشه (کارایی رو که هیچکس حاضر به انجام دادنش نیست این بنده‌ی خدا انجام میده) و مادر تمام مدت تو موکب می‌مونه. امروز شخصی بانی شد و دو نفری فرستادشون زیارت. چی قشنگ‌تر از اینکه فراقی به پایان رسید! از صبح هرررربار که یادش میوفتم بغض تو گلوم شبیه توپ بسکتبال میشه و براشون خوشحال میشم *

شیرین‌ترین و قشنگ‌ترین تجربه‌ی زندگیم به پایان رسید؛ ولی معنی تا لب چشمه رفتن و تشنه برگشتن را با بندبند وجودم درک کردم... باز هم شکر، شکر که اجازه دادی چند نفسی در مسیر عشق خادم زائرانت باشم و خاک این مسیر زیبا، کربلا و نجف را توتیای دیده‌هایم کنم.

دو تا از غم انگیزترین قاب‌ها * غروب اربعین و سرخی پرچم، شهر خالی از زائر و جمع کردن خیمه‌ها.