لطفا بگید فقط من نیستم که شباهتهایی رو بین وضعیت سینمای اون دوران چین و سینمای چند سال اخیر ایران در جشنوارههای بین المللی احساس میکنم!
خلاصه که داستان از این قرار بود، دیگه پرحرفی نمیکنم و قضاوت با خودتون. تا درودی دیگر بدرود.💅🏻
به تمام نخهایی که ممکنه منو به دنیا متصل نگه داشته باشن فکر میکنم و به این نتیجه میرسم که تمام اینا بهونهست؛ من فقط دلم میخواد بیشتر یاد بگیرم، بیشتر تجربه کنم، بیشتر عاشقی کنم و در نهایت بیشتر زندگی کنم.⭐️
بهش میگن امید دیگه... امید برای دیدن و شنیدن و تجربه کردن چیزهایی که سادهترین و ابتداییترین معنای زندگیان. اصلا آدم بدون امید چه دلیلی میتونه برای زندگی کردن داشته باشه؟
هدایت شده از کاشابربودم.
«ممنون عاشق کسی شدی که درمانده و ترسو بود. هیچی نداشت و آدم خوبی هم نبود. ممنون که بهم باور دادی آینده میتونه پر از شانس و شادی باشه»