با ردای سپید و دامنِ بلند، آرام روی سنگفرش نمناکِ کوچه قدم میزدی. انگار باران برای موهای شانهنخوردهات لالایی میخوانْد و من، خیره به قطرههایی که از شقیقههایت سر میخورد، یادم رفت که هیچ عاشقی سرانجامی ندارد. دستهای باریکت، همانقدر که توانِ نوازش داشت، قدرت بریدن و گذشتن هم داشت. تو بریدی، گذشتی و من جا ماندم؛ جا ماندم در میانهی کوچهای که نامت را هزار بار صدا کردم و فقط پژواکِ خالیِ صدای خودم برگشت. امشب، از پشت پنجرهی اتاقم، نگاه میکنم به چراغهایی که در خانههای مردم روشن است. همه به چیزی گرماند: سفرهای، خندهای، دستی که قندان را جلو میکشد. و من، تنها با سایهات نشستهام؛ سایهای که هنوز هم روی صندلی روبهرویم جا خوش کرده و به من زل زده. چه تلخ است که به جای تو، باید با خیالِ کسی چای بنوشم، و با تصویرِ محوِ تو از خواب بپرم. تو، معشوقهای بودی که معنای "پناه" را از یادم بردی. حالا هر وقت نامت را زمزمه میکنم، تنهایی مثل پتوی سردی دورم پیچیده میشود. دلم میخواهد برگردی، اما نه برای آنکه عاشق شوی؛ فقط برای آنکه بفهمی در نبودت من چگونه با واژهها زنده ماندم.
#خودنویس
